Welcome to my blog – a motorbike trip through Asia
This blog is set up facilitate some of my personal notes during a motorbike trip that started May 15, 2005 and ended in November 2005. It took 5 and a half months to ride 42.000 kilometers. Below is the route that I followed.

The actual route of the trip

Below is a small collection of some of the remarkable events that happened to me along the way. It hopefully will give you an idea of what my trip was about. If you more of that, please look at my blog entries. You can take a look at the photos and skip the text if you have only a few minutes to spare… The letters in this small list correspond with locations on the map above this text.

A – Germany: a taste of lonelyness: my first night by myself. Homesick as hell
B – Russia: mechanics fixed my fuel system at no cost. I love Russians
C – Kazakhstan: a 360 degrees unspoilt free view. At 31 years old, for the first time ever
D – Kazakhstan: Almaty, a milestone, anything from here’s a bonus
E – China: I was refused entry at the border. A weeklong depression followed
F – Russia: Russian farmers made me realise me why I was doing this trip in the first place
G – Mongolia: in the Gobi desert by myself. Dangerous. So happy
H – Mongolia: had to leave my bike in the mud, walked away with my girlfriend. Rescused bike later
I – Tajikistan: rode the Pamir highway in a Kamaz truck, with my again broken bike in the back
J – India: crossed the second highest motorable road in the world with my dad as a passenger
K – Pakistan: refused heroine at 10 AM. Love life too much
L – Iran: discussed at a university freedom of speech and women’s rights. interesting
M – Turkey: celebrated Ramazan with a big lunch with the rest of the city
N – Serbia: was shocked by the hopelessness of a forgotten country
O – Holland: back home were I belong

Three days on the road: Polish-German border, May 18, 2005

Halfway through my trip. I am enjoying the spectacular sunrise in Mongolia during Naadam festival. I had a lot of fun driving fast across the hills, while being filmed by a crew from a 4×4

5 1/2 months on the road, almost home: Iranian Kurdistan having a super lunch

Enjoy,

Martijn Pater

Dear motorbike travellers. I would like to take some time to give my opinion on the equipment that I have used during my trip, the pros, cons and modifications done and improvements for the next time around…

Bike: BMW R1100 GS
The bike was all I hoped it would be: a super reliable companion, powerful as hell. All bikes can break though…

Modifications done before the trip (mostly Touratech):

• Frame reinforcements: hard parts at gearbox sub-frame, on front lever
• 2 extra 12V plugs (worked well!)
• Wunderlich ergonomic seats (perfect)
• Extra broad footpegs (you need that)
• 41 liter Touratech tank (the best improvement I did)

pros:

• Comfort, from 50 km/h dirt roads to 120 km/h highways
• Surplus power even being two-up full luggage
• Engine strength (no internal problems for 42.000 km)
• Easy handling, also off-road (less so for sand..)
• Easy standard maintenance (you only really need the standard tools)

Cons:

• Heavy weight, not helpful in sand, mud
• Weak sub-frame (it broke and had to be welded)
• Weak standard back spring (broke it)
• Had to replace the battery for a Chinese one, half its size, in Mongolia

Improvements next time around:

• Better back spring (I installed a new one halfway)
• Cruise control
• Change the windshield (too low for me at 1,88 meter)
• Remove the front guard before the trip (no use in mud)

2 Touratech side boxes
These boxes are just what you want.

Pros:

• Waterproof and solid
• Can be banged back into shape after a crash
• Touratech bags work perfectly with the boxes (buy them)
• Easy to tie stuff to
• Easy locking / unlocking

Cons:

• System for unloading/loading the boxes from the frame is hard to repare when damaged (after a while ropes were necessary

Metzler Tourance and Continental TKC80 tyres
These tyres both proved to be very good. Use Tourance for roads and dirtroads. Use Conti’s for roads (not too long), dirtroads and sand. For really rough conditions in sand and mud, the TKS 80′s are not up to the job IMHO. A very good allrounder though. By the way, you can easily pick up 18K-20K on both tyre types!

Arai Tour X helmet
Very good stuff.

Pros:

• Fit
• Ventilation
• Sun guard
• After sales repair (see cons)

Cons:

• Weak visor system (broke, had to throw away visor, but after the trip Arai completely repaired the entire helmet!)

BMW Rallye 2 suit

• Excellent and versatile, but not sufficient in heavy rain and extreme cold

Pros:

• Many ventilation options, perfect in heat
• Many pockets
• Easy to wash

Cons:

• Since the outershell is not watertight, water will get through and make the suit very heavy. The innner liner will keep out the water but cooling off will happen quickly
• The connection between the pants and jacket is not easy to use

Improvements:

• The next time, I will bring a full rain suit, very light, to put over my motorbike suit

Ramble Ogre Thumb lightweight tent
Perfect for the job
Pros:

• Lightweight and compact
• Easy to put up (outer and inner tent are attached)
• Small front tent
• 2 sleeper for a couple

Cons:

• No 2 sleeper for non-couples

- And, the following is a summary of the other things I brought along:
Fennek sleeping bag
A good one for cold weather, sticky in warmer climates. Down has one great advantage over artificial fibers: it packs smaller. Higly important!

Touratech tankbag
Very good functionality. Square area for map reading is a must. Find a bag that fits in the tankbag and holds all large valuable items (to take with you). Also, put in the tankbag a 2,5 litre plastic jerrycan for drinkwater. The best place to keep it cold and within reach.

BMW Savanna boots
Probably the only item that gets no critisism whatsoever. Sublime. Make sure it’s not too small…

Customised earplugs
I got them a few days before I left. I have no idea how I would have survived without them. It makes the difference between between being tyred or ready to go for a few hours more.

Electric 12V tyre pump
For the few tyre puctures I had, the satisfaction of having the battery doing the work was priceless. Changing tyre pressures on a regular basis, as in Mongolia, was much easier this way as well.

Extra motorparts
I brought brake pads for the full trip, oil filters, a benzine filter (delivered halfway after not having one in the beginning and needing a car filter installed in Russia), levers, all cables (the speedo cable broke three times), sparkplugs, nuts, bolts, fuses, bulbs. Also, I brought the special oil filter removal tool. That is a must have. I also had the poly-V string with me, but never changed it. Lastly, I included in the repair kit some gaskets and rubber rings.

Visas
For the trip I bought as many visas as I could in advance. It was relatively easy to buy new visas along the way:

• Russia (second visa): took 10 days in Ulaan Bataar
• Kazakhstan and Kyrgistan: 4 days in Ulaan Bataar
• Tajikistan: same day in Almaty
• India: 1 day in Dushanbe
• Pakistan: 1 day in New Delhi
• Iran: same day in Peshawar (TIP!! takes weeks in Islamabad)
• Turkey: at the border…

Other paperwork
Next to the visas I had the following items (and needed all of them!)

• International driving license type 1 and 2
• Carnet de Passage (just get it, don’t even doubt)
• Bike owner’s papers
• Bike insurance (in many countries you buy a new one at the border)
• Worldwide medical and travel insurance
• Passport
• Drivers license
• Credit cards (VISA more common than Mastercard, but get both)
• BMW manual on a CD. Proved essential during repairs
• Optional: medical shots history
• Digital and paper copies of all documents

Canon Powershot S1 IS, iPod and Belkin card reader, penlite battery charger
This combination proved to be a good team. The camera was chosen for its use of penlites and quality in photos and movies. I stored on the iPod through the Belkin card reader. All devices and penlites were charged on the bike. Although having the 220V charge option available makes life even easier. I could have done that, but all grams count.

armin GPS 12
In my opinion, a gps was only needed in Mongolia. Although finding a way out of Russian cities is challenging at times and a gps can be helpful. This GPS plotted the route travelled, which helped comparing line on the maps.

Disk brake lock
I don’t think one needs more than a good disk brake lock. Extra locks are heavy and annoying.

Medical kit
What to bring? I took a first aid kit and some clean siringes. Next to that I brought malaria pills and antibiotics. The last ones I really used in more sessions than one. Bring them.

I did not bring, and for a reason:

• Pots and pans (ridiculous for too many reasons)
• Extra tyres (too heavy!)
• Maps (many are not available outside their country)

I did not bring but should have brought:

• A more complete tyre repair set
• A full one-piece rain suit
• Waterproof gloves
• A good matras

I have logged information of my 6 month 42.000 km trip per day in a diary. Some information could be potentially of use when planning your trip..

Below are the actual kilometers driven on my bike per county…

…and the days I was in those countries. Mongolia was a big chunk. But a good chunk.

I have used my GPS and sometimes my gut feel when I had no batteries to record the speed when driving the bike. Countries were more or less comparable, when asphalt was present. When asphalt was not present (at roughly 10% of my trip), the speed dropped drastically. There were days especially in Mongolia and India, where 20 km/hr for many hours were the norm. The figures do not take into account resting time, so don’t use it for planning.

Rather use the following numbers for planning: they indicate at days when I was driving, what the average distance travelled was. I found at times that days were very looooooooong, and the kilometers coming on so sloooooowly. Other days were over before I knew it. On average, including the non-driving days, I did an average of 250 kilometers per day on the entire trip. I have also calculated how many days I actually rode… 70% of all days. I found that a very good balance. I usually set targets, which helped. I used to say that when I had driven 500 kilometers on a day, the rest was bonus. Postitive thinking my friend.

Sometimes I rode a little longer. One day I REALLY pushed it. I had only one day to make it accross Kazakhstan from Russia to Almaty. A chain of events that had to follow made me do this ridiculous 1300 kilomter ride, from 5 AM untill 11 PM. Never ever again. The roads were terrible. That day I went from one climate zone to the other, from frickin freezin to deep-fried.

I rode the highest motorable road in the world, at 5600 km. in India. I have recorded the GPS locations at the end of every day, so here you’ll see the heights at which I actually slept. And what they say is true about teh higher the colder.

Prices for lodging varied considerable (surprise?). The only country that kind of wasn’t what I expected was Russia. A stiff price each and every time.

Luckily however, they supply themselves and their neighbours with cheap oil. Iran is the best by the way, by FAR. 8 cents per litre. Keep the change.

Oct 24 – Oct 29

Istanbul – Sofia – Belgrade – Budapest – Vienna – Frankfurt – Amsterdam

Preparing the bike for the last week – Serbian hospitality – First time in my grandfathers country: Hungary – Flying low over the Autobahn – Last night alone – Home where I belong

I am back! Back with Evelien, my parents and sisters, and my friends. My dream has come true. I have driven from Amsterdam to Mongolia, on to India, and back to Amsterdam. Besides the feeling of accomplishment, I have also seen that I was very lucky to be able to do this. I have made many new friends around the world, and almost all of them were not even close to have the opportunities that we have here in the West. Stuff like that make you think twice again about many things. I would like to thank all of you who have been following my travels. I have received many e-mails next to the reactions on this blog. I must say that they have been an inspiration for me. Many people that I have never met also found this site and took the effort to read some of it. All in all pretty cool.

I have been back for 6 weeks now, working as a freelance consultant and part-time entrepeneur, and finally get to write the last part of my trip. I guess delaying the final blog entry was a way of extending my trip. People very often ask me whether I have already adjusted to normal life in Holland. I always answer that I try not too, at least for a small part. Then people ask me: can you do that? Up till now the answer is: yes, I can. I have been away almost half a year and I am filled with so many memories that it is relatively easy to think back. The easiest way to be back in my trip is to take my good old friend the bike and drive around. The sound, the motion, the whole feel is enough to create a huge smile on my face. Ah! I was planning to sell it right away, but somehow I can’t.. I also try to use in my life what I have learned during my trip. I have changed a bit as a person, and I’d like to use the positive elements of that in my life. From the outside I do look the same, I realise that, but inside I have found some peace of mind. I now know more than ever where my home is. Everywhere people have a home, and I am lucky to have one too. Right now travelling is over for a while. Although I already know that one day I will be back on the road again. How, where? Suggestions anyone?

I plan to publish on this blog a full statistics report of my trip. This is mainly for other motorcycle travellers. Every day I have kept a record of distances, costs, road quality, food experiences, etc. I would like to share some info with others so they can prepare well, just like I did. Here are some main statistics for whoever is interested:

- 42,000 km. by bike (around 10% off-road)
- 1,500 km. by plane
- 1,000 km. by truck
- 17 countries visited
- 3 officials bribed

To properly finish my blog, here are the last small stories about the one-week drive back to Amsterdam.

In Istanbul, there was one last thing to do. My bike had had a slipping clutch plate since Mongolia and to my surprise it held until Istanbul. By loosening the clutch cable the clutch’s life was extended with over 10,000 km. Even through the Himalayas with my dad the bike pulled through. In Istanbul I found a garage that was not expensive and had a very knowledgable owner, the good man Saffet. I skipped the official BMW dealer. In the garage, I had the clutch changed, oil changed, valves adjusted, a new battery installed and some nuts tightened. It took us a full day. Riding out of the garage, into the night was a memorable moment. The bike felt totally new. That feelling lasted 200 kilometers. I had overlooked the gas station availability in Western Turkey and emptied my tank on a dark stretch of highway. By Lowering the bike onto one side, I got to ride some more kilometers. I got to the next gas station with the last drop and considered myself very lucky (again). That night I enjoyed the best Turkish pizza in years.

Saffet preparing me for the blast through Europe. Finally I get my new clutch, which was slipping since Mongolia

I had planned 6 days to ride the 3,000 km. from Turkey to Holland. That meant serious riding since I planned to stay in Budapest at least one day. And that said, I crossed the Bulgarian border one morning and left the country that same afternoon. Before coming into this country I knew nothing more about it than Hristo Stoijtskov, the former Barcelona striker. After leaving, I knew nothing more, really. In Bulgaria I decided to take the road through Serbia instead of Romania. I had heard and seen on the map the road quality of the latter, and made a quick decision. Serbia was pretty. Much nicer than I had expected. Somehow I still had the idea that the country would be unstable but none of that. Nice villages all around, very expensive toll roads and good restaurants. Very European, all in all. That night I decided to leave the highway to take some rest in a town. Funnily enough I was immediately spotted and invited for dinner by the local biker’s club president. A gigantic meal followed. They called it the meat ‘train’. One starts with a whole chicken, than a huge steak, than spareribs, and on and on. I almost turned vegetarian in India, and again played with the idea. My host was not disappointed however, invited more friends and drove me 20 km. further on. There we met with the president of all bikers in Serbia. After cool beers in a cool night I promised the man to send a Dutch delegation the Serbia in the coming year. I declined an offer to extend my stay for another 3 days, all expenses paid. My home was waiting…

Serbian country

Serbian bikers in a car. Too cold to ride?

Take me to your leader: the president of all bikers in Serbia. You want to join us for a trip? Unfortunately Croatia is a no go at this point, but the rest should be nice…

The next day I was asked to be interviewed by the one and only Serbian biker’s magazine. Of course! I had missed being a special person since entering Turkey, so Serbia made a nice change. When entering Hungary I had a very warm welcome by the border guard who saw my second name – Geza – in my passport, but unfortunately he was the last one to see my Hungarian roots. In the streets nobody spotted the Hungarian in me, under my beard. Arriving in Budapest was fantastic. A great city, lovely architecture, great squares and buildings, and a calm feel to it. I spent the following day cycling around and decided that I would be back to do the great city justice. It just does not get any better than drinking a nice soft capuccino in the last rays of sunlight whilst being surrounded by beautiful buildings that made internal time travel easy enough. I decided again that I liked the ‘old Europe’ a lot.

On my bike through Budapest, lovely

Parking in the courtyard of my guesthouse

Leaving for the last, last leg

It was sad to leave the city again, but I had no real time to think since from Budapest to Amsterdam were two days of fast riding. Slowly but surely the perfect European standards replaced everything else. Smooth tarmac and gas stations with everything imaginable inside made me feel like a stranger at first. Luckily I found some of the hospitality that I had found everywhere, this time in Germany. Looking for a place to stay, I drove around not wanting to pay 45 euros for a bed. One guy in a charming little village understood where I was coming from and offered me cheap lodging and food. That last night I drank red wine for the first time in ages and found myself at an ‘afterparty’ with three complete retards. The adventure is only finished when you want it to finish.

That final day, day number 168, I drove into Holland and before I knew it I was driving to my parents house. A mad feeling, but it felt so good when my mother came outside and I was able to hold her after so long. My dad was there as well of course, my companion in India. Friends of my parents were invited to see me ‘fresh’ from the road. A very nice moment indeed. However, I still had to go to Amsterdam that same day. Evelien and my friends were there. The last 130 km’s were over before I knew it. The Netherlands is incredibly small. When entering my street, I almost hit a lady but controlled the bike in time. I did not know what to say when I got home. Being home again was something I had imagined from the first day of my trip. I kept very quit that night. The feeling was wonderful, being back with Evelien and my friends. I kept on asking whether nobody was about to leave for an appointment later that night. Because that is what I remembered about life before the trip. Nobody left, and I stayed as well. I unpacked my bike for the last time. I threw my clothes in a corner. I ate Evelien’s tapas. I looked at my friends. I smiled. I knew I had done it. Epilogue: the very next day Evelien shaved my beard. That was a big shock. I was afraid to lose that ‘other me’. I now start to realise that he will always be a part of me, if I do my best. I will just do that.

Martijn

The dog was less impressed by the moment

Hey love

Gozers!

[b][center]

Sep 30 – Oct 23

Delhi – Amritsar – Lahore – Islamabad – Peshawar – Islamabad – Multan – Quetta – Taftan – Yazd – Esfehan – Sanandaj – Orumiyeh – Van – Elazig – Ankara – IstanbulRamadan rules – Quest for an Iranian visa in Pakistan: the miracle of Peshawar – Men rule this part of the world – in Tribal area – What earthquake? – Desert speeding for 8 cents per litre – Insights in the Islam – Silk Road hotel chill out zone – Confrontation at an Iranian university – Cold Turkey

Introduction: this will be another blog in English, I am really sorry for my non-Dutch friends. I am now in Istanbul after spending three weeks covering 7000 kilometers through fascinating Muslem countries, Pakistan, Iran and Turkey. I missed the earthquake by two days and only found it out later through Evelien, my girlfriend. After having travelled before through parts of the struck area (also with my dad) it is not hard to imagine how difficult helping these people at these remote areas must be. Having such great memories of the warmth and hospitality of the people in those areas make it difficult to understand the full scale of the tragedy. I am now preparing myself and especially the bike for the final episode through Europe. I hope to be home in a week or so. No more Mr. tourist, I will waste no time. Maybe some extra time in Budapest if I will allow myself. The increasingly cold weather and my longing for home make me do so. But firstly you can read about my latest (last?) adventures and some very interesting meetings with people who looked at me in astonisment while I did the same while discussing religion, politics and sex.

In delhi was ik na het vertrek van mijn vader weer op mezelf aangewezen. Ik had nog twijfels over de motor (o.a. speling achterwiel ophanging, oliepijl, kracht van de motor) en moest die twijfels op eigen gevoel en met behulp van Bawa in Delhi en advies van de Motormarkt in de Jordaan zo goed mogelijk uit de wereld helpen. De volgende BMW deskundige zat namelijk pas weer in Istanbul. Toen ik eenmaal klaar was om te gaan en nog geen 100 kilometer op weg was kreeg ik zelf het echter in een keer erg moeilijk en niet de motor. Of het aan het eten lag wat ik op uitnodiging bij een Indiase familie thuis had genuttigd weet ik niet, maar ik was duizelig en stapte af, het voelde niet goed. Ik ging snel naar een motel en nam een douche en sliep vervolgens 14 uur. Ergens zaten nog flinke Indiase ziektekiemen onder de leden. De volgende dag probeerde ik het weer en het ging eerst redelijk. Ik nam als extra oppepper een massage die avond om na 4 maanden de boel even los te laten kneden maar dat had ik beter niet kunnen doen. Die nacht lag ik strak als een plank in de tent en kon de volgende morgen nauwelijks overeind komen. Ik besloot het nog rustiger aan te doen – het was tenslotte vakantie – en nam de fiets riksja in Amritsar. Dat beviel zo goed dat ik hem maar voor 4 uur nam. Niets zo ontspannen als een ander voor je laten fietsen. Even stoppen voor bananen, een tempel of internet. Die avond zag ýk een van de vreemdste taferelen van mijn reis. Ik zat inmiddels bij de grens met India en Pakistan. De grenswachten van beide landen voeren al jaren een bizar toneelstuk op tijdens het inhalen van de vlaggen bij zonsondergang. Synchroon zwaaien aan beide kanten de groepen grenswachten – in prachtig uniform – hun benen omhoog en lopen in een soort versnelde pas met de borst vooruit gestoken naar elkaar toe. Hierbij worden ze aangmoedigd door duizenden mensen aan beide kanten die op speciaal daarvoor gebouwde tribunes het tafereel gade slaan. Voetbal, zo voelde het.

The Golden Temple in Amritsar, the holy home of the Sikhs, a more colourful spectacle I had seldom seen

Hauling the Pakistan flag down after a ceremony remembering me of some of the best stuff of Monthy Python

De volgende dag ging ik de grens over. Het viel me op dat voor twee landen met zoveel inwoners er op hun enige grensovergang niet veel te beleven viel. Sterker nog ik was de enige die onderweg was op wat dozen na die door dragers over de grens gedragen werden van de ene truck naar de andere. Aangezien er een verhoogd risico was uitgevaardigd die dag maakten de Indiers werk van mijn onschuldige aanwezigheid. Er werd zelfs overwogen om de kunststof tank van de motor te onderzoeken op drugs. Ik overtuigde ze van mijn onschuld voordat een overijverige ambtenaar zijn gereedschap kistje tevoorschijn kon halen. Aan de Pakistaanse kant werd het Carnet de Passage zonder veel commentaar verwerkt en kon ik zelfs zonder bagagecontrole snel doorrijden. Dezelfde chaos als in Indýa maar met minder toeters en bellen wachtte me ýn Pakýstan. Dit gebrek aan geluid werd ruimschoots gecompenseerd door de aanwezigheid van grote hoeveelheden stof in de lucht. Als een soort kolenschepper stapte ik elke keer van de motor af. Ook viel me op dat niemand iets at. Verrek, Ramadan is begonnen, een maand lang. Tussen zonsopgang en zonsondergang geen eten, drinken, roken of sex. Voor Moslims dan. Ik zat als snel aan de kippepoten. No Muselman! Was standaard mijn opmerking voordat er geprotesteerd kon worden. Allah had mij gestuurd als bijzondere test voor de gelovigen vond ik. 1 man had het te zwaar toen ik met een ongeopende fles water op straat liep en riep van alles. Ik glimlachte vriendelijk.

Think global, act local

In Pakistan had ik 1 belangrijk doel: het halen van een Iraans visum, 1 van de moeilijkste visums voor een Westerling. Ik was voornamelijk op doorreis in dit land. De eerste tussenstop was Islamabad, Deze kleine stad is de hoofdstad van het land. Het is eigenlijk 1 grote beveiligde en afgesloten zone met overheidsgebouwen, banken en ambassades. De Iraans ambassade was niet anders en door een piepklein raampje werd me verteld dat een aanvraag minstens 10 dagen zou duren. Wat!? Ik was niet de enige op die plek die dat probleem had. Het was deels mijn eigen schuld ook wel omdat ik via een reisagentschap al van te voren veel werk het kunnen doen. Echter, ik had al eerder geruchten gehoord, en die werden ter plekke bevestigd, dat er in Peshawar sneller werd gehandeld. Ik besloot om de extra kilometers te maken en ging op weg naar de beruchte stad bij de grens met Afghanistan. De volgende morgen werd me het heugelijke nieuws verteld dat Hollanders (en Fransen) nog dezelfde dag een transit visum konden krijgen! Een slapeloze nacht met als hoogtepunt de `horse whisperer` om 4 uur `s nachts op de kabel was niet terecht geweest. Ik was bijzonder blij kan ik melden. Een Brit met dezelfde vraag kon 2 weken wachten en betaalde bovendien 5 keer zoveel. This is how they treat us, was het commentaar van de Iraanse ambtenaar. Thank God kom ik uit dat vriendeljke landje (alhoewel, Irak?).

Peshawar, a city close to Afghanistan, proudly ruled by men only, as it was written in the tourist brochure

De rest van de dag in Peshawar kon ik besteden aan sightseeing. Er valt weinig te zien daar maar interessant is de stad des te meer. Of zoals de toeristische folder van de stad het brengt: welcome in a society completely dominated by men. No shit. Vrouwen zie je nauwelijks en als je ze al ziet dan vaak in Burka. Bij een rondgang door de bazaar werd ik op een gegeven moment aangesproken door een pakistani, Sam. Nu gebeurt dat elke minuut, maar deze bleef plakken en ik dacht waarom ook niet. Hij nodigde me die avond uit voor eten na zonsondergang bij hem thuis. Ik verwachtte een aanval op flessen met drinken en bakken met eten als het eenmaal mocht maar dat was niet zo. Rustig werd al gegeten en dat stelde me in staat om eens wat vragen te stellen. Ik kwam erachter dat er meer mannelijke prostituees in de stad waren dan vrouwelijke (`cheaper`) en dat het een normaal gespreksonderwerk tussen vrienden was. Ook heeft iedereen wel een kalashnikov in de kast liggen. Ook bergeep ik dat bier en heroine achter gesloten deuren veel genuttigd werd. Hij zag dat ik wel interesse had in andere culturen en vroeg me om de volgende dag mee te gaan naar een tribal area. Eigelijk wist ik niet eens wat dat dat precies was en stemde in. Het zou de moeite waard zijn. Hij had me al verteld dat ik een bedrag moest betalen voor de toegang. Het gebied in de stad heette `smugglers market`. Het klinkt als Walt Disney maar dat is het niet. het gebied begon in de stad zelf en strekte zich uit tot Afghanistan en naar boven en beneden. Een enorm stuk dus van Pakistan waar de regering geen invloed heeft en niet eens komt. Een gebied waar mensen zich kunnen verbergen als ze zouden willen.. Ik was maar in een klein stukje van dit gebied, in de stad dus, maar ik zag genoeg. Links en rechts gezellige winkeltjes met vriendelijk handelaren. De waar bestond uit hasjiesh, opium, heroine, kalashnikovs en gestolen Landcruisers. Ik ben bij een aantal zaken naar binnen geweest en kon kijken naar de groepen verslaafden die heroine aan het roken waren om 9 uur `s morgens. Of ik ook wat wilde? Nee bedankt, ik moet nog rijden. Die avond hoorde ik in mijn hotel schoten uit automatische geweren. Knock, knock, no worries sir, local elections!

Armed to the teeth by the armed guards in the Tribal Area in Peshawar. Heroine, Kalashnikovs and stolen Landcruisers in an area not under control of the government

Om nu naar Iran te rijden kon ik of een stuk afsnijden door tribal area of dagenlang eromheen rijden door veilig gebied. Dit laatste heb ik gedaan. De weg heb ik ervaren als een niet aflatende aanwezigheid van mensen (van tientallen miljoenen in 1949 naar 150 miljoen in 2005) en bebouwing. Verstikkend en vermoeiend. De mensen zelf zijn stuk voor stuk erg beleefd en gastvrij maar privacy kennen ze niet. Heel vaak werd ik omringd door meer dan 50 man die er allemaal hetzelfde uitzagen (broek en lang shirt in dezelfde fletse kleur, nauwkeurig bijgehouden kapsel), die gelukkig ook elke keer weer uit elkaar deinden als een school vissen als ik wilde vetrekken. 1 van de meest memorabele conversaties heb ik onderweg gehad toen 2 leraren me uitnodigden voor thee. Achter een gordijn in een drukke straat waren allerlei mannen niet aan het vasten (dat schijnt te mogen in sommige gevallen, maar zeker niet in het openbaar) en ik mocht daar wat nuttigen. Mij werd al vrij snel gevraagd naar mijn religie en zoals altijd zei ik: geen religie. Maar wat moet je dan? Vroeg de beste man en hij voegde er aan toe: onthoud, sex is geen remedie! Vol onbegrip aan beide kanten ging het gesprek verder over het huwelijk. Een vriendin is verboden volgens de Islam. Dat wist ik. En hij dan? Hij had een vrouw, zijn eigen volle nicht. Toen ik vertelde dat dat in Nederland minstens sociaal onacceptabel was antwoordde hij: maar met wie moet ze dan trouwen? Met iemand anders? Opperde ik. Maar dan verlaat ze de familie? Zei hij vol afschuw. Ik wist het toen even niet meer.

I am a rockstar

De laatste 800 kilometer door Pakistan gaan door Baluchistan. Het gebied is berucht om de schietgrage stammen die er wonen. Veel reizigers besluiten hier bijvoorbeeld niet te fietsen of over heen te vliegen. Maar motoren en auto`s gaan over het algemeen gewoon verder. Ik had al gehoord van verplichte politie escortes die dagenlang door heel Pakistan je zouden begeleiden maar totnutoe was me dat bespaart gebeleven. Tot hier dan. Na een overnachting stond er een escorte voor me klaar. Geen discussie, rijden maar. Na 6 escortes in 150 langzame kilometers was ik bij brommer nummer 2. Deze brave borst had alleen plots geen bezine meer. Jammer! Ik bood aan om de volgende agenten zelf tegemoet te rijden en nam na drie bochten een welverdiende lange lunch. Ik heb daarna geen agent meer gezien. In Baluchistan veranderde het landschap van dampende groene plateaus in woestijn. De wind werd heter en heter en de laatste 500 kilometer door Pakistan, vlak onder Afghanistan langs waren door bijna leeg gebied. Aanwzellende wind zorgde voor een zandstraal effect maar dat drukte mijn pret niet. Heerlijk, hier had ik naar uit gekeken. Leegte. De grens met iran bereikte ik zonder ook maar 1 incident, of het moet zijn het feit dat ik het laatste hotel in de avond niet uit mocht vanwege mogelijke vijandigheýd jegens toerýsten.

My police escorte in a part of Pakistan. They left me after they ran out of benzýne..

A local happy face – you can wonder why

A Baluchi riding through the desert. Prepared, but for what?

De grensovergang tussen Iran en Pakistan was weer makkelijk. Douaniers zijn gewend aan het Carnet en processsen je zo binnen een uur er doorheen. Het hielp dat zoals altijd een blank gezicht eerst wordt afgehandeld. Sterker nog, je wordt door de andere wachtenden vaak naar voren gestuurd. Deze extreme vorm van gastvrijheid zorgde er ook voor dat ik niet uren hoefde te wachten bij de eerste pomp in Iran. De olie vloeit er rijkelijk en benzine kost er 8 euro cent per liter. Afrekenen aan de pomp gaat in een lollige sfeer als op een gartis borrel. Afronden naar boven is de norm. Helaas zijn de pompen schaars en niet altijd van olie voorzien. Ik had een lege tank en vond mezelf achter aan de rij bij een pomp die niet werkte. Na 10 minuten kwam er beweging in en ik mocht als eerste! 50 pick-ups en evenzoveel jerrycans, emmers en vaten wachtten iets langer. Ik vond het nu al leuk. Al snel werd me duidelijk dat het hier om een ander volk ging, Europeser. De wegen waren ook van een Duitse kwaliteit en mijn gemiddelde snelheid ging een paar streepjes omhoog.

Iran! Perfect tarmac and petrol at 8 cents per liter

Onderweg attendeerde een meneer me op een spijker in mijn band. Ik besloot om die er maar uit te laten halen en bij de garage sprak iemand me aan met de vraag of ik met hem de nacht wilde doorbrengen. Enigzins ongemakkelijk vroeg ik waar hij op doelde. Hij bleek me uit te nodigen voor eten en overnachting. Nu kon ik niet meer terug. Ik was alleen erg vuil en bezweet en voelde veel voor een douche. Tot mijn spijt ging de zon net onder en moesten we direkt aan tafel (aan het tapijt), samen met 60 andere mannen en twee geestelijken. We waren uitgenodigd in zijn dorp bij iemand thuis. De vrouwen aten in een andere ruimte. Na de kip met rijst en fanta om de boel te spoelen mocht ik me wassen. De enige optie was een bron buiten het dorp in de woestijn. Geen probleem natuurlijk al moest ik ze wel duidelijk maken dat ik privacy wilde in het zwoele maanlicht. Direkt erna ging ik mee naar een dienst in de moskee. Dezelfde mannen en jongens. Ik zag ze vol in gebed huilen en zingen. Ik wist niet waarover het ging maar het was duidelijk dat het vol overtuiging was. In het huis, om 11 uur ging het licht uit en legde ik mezelf op een mat op de grond neer, net als mijn gastheren. Zo slaap je dus. Multifunctoinele Perzische tapijten. Ik was dankbaar voor het feit dat ze me niet wekten voor het ontbijt om half 4. Er na gingen ze nog bidden en studeren. Ik zag ze om 7 uur ýn de morgen weer. Ik had een tipje van de sluier van de Islam opgelicht gezien en toegewijde moslims mee mogen maken. Ik wist zeker dat er nog meer zou volgen. En dat was zo.

Invited by locals at a Ramadan diner. The Mullahs kept a good eye on me

In mijn transit visum zaten maar 10 dagen. Ik besloot om twee belangrijke steden wat beter te bezichtigen en de rest van de Lonely Planet highlights te laten voor wat ze waren. De eerste plaats was Yazd. Groot was mijn geluk toen bleek dat het aangeraden Silk Road hotel een waar paradijsje was. Binnenplaats met Oosterse banken, perfecte zitjes, knisperende lakens op de bedden, etc. Ik ontmoette er Simon, een Brit ook op een BMW die de tocht van West naar Oost maakte zoals eigenlijk iedereen dat doet. Tijdens het lopen door de geweldige oude stad, huizen van steen en klei, eeuwenoud, kwam ik Hojat tegen, een Iraanse student werktuigbouwkunde. Hij bood me een rondleiding aan om zijn Engels te oefenen. Na 5 minuten zaten we al op sex als onderwerp en dat bleek een vruchtbaar startpunt. Het komt er op neer dat hij niet met meisjes mag praten, laat staan meer doen, en dat hij op geen manier kon snappen hoe wij leven in Nederland. Messenger was voor hun het enige kanaal om te communiceren met meisjes. Om een voorbeeld van zýjn onbegrip te geven, op mijn uitleg bij het concept van een studentenhuis vroeg hij me: so you have the right to have sex with the women in that house? We hebben een paar uur hard gelachen en hij vroeg me om 1 dag langer te blijven om een college bij te wonen. Een buitenkans. ja dus. De nacht voor het college heb ik nog met andere reizigers port genuttigd op het dak van het hotel met uitzicht op de grote moskee – illegaal, geleverd door de Joden uit de buurt, over een muur over de daken. Alcohol is in Iran verboden, net als in Pakistan.

Kids playing the worlds most loved game in the beautiful old city of Yazd

Indulging ourselves in illegal Port – served in plastic bottles – at the Silk Road hotel roof top looking at the Mosque 100 meters further. Brilliant

Op de dag van het college gingen we samen naar de universiteit. Het onderwerp was statistiek, absoluut niet mijn sterkste vak vroeger. In de klas zaten de meisjes rechts – in zwart chador zoals overal in Iran, met uitzonderingen voornamelijk in de grote steden – en jongens links. En verdomd, er werd tijdens college niets eens gekeken naar elkaar terwijl iedereen tegelijkertijd met de docent in de discussie was. Top leraar trouwens, was in Rusland geweest als uitwisseling dus ik kon doen alsof ik mee kon praten. Aan het einde van de les ging ik naar voren met Hojat om vragen te beantwoorden. Naast de gebruikelijke vragen over mijn reis kwam ook de vraag die in Iran heel vaak terug kwam: wat vind je van Iran? Wat vinden Europeanen van Iran? Iranezen voelen zich verkeerd begrepen op wereldschaal denk ik. Ik antwoordde dat ik ze heel ok vind maar dat hun vrijheid en met name die van de vrouw verbeterd kan worden. Op de vraag om een voorbeeld te noemen van dat gebrek wees ik spontaan op hun groep en de kloof tussen de sexen. Tot mijn verbazing moest iedereen hard lachen en de leraar klapte voor me. Zelfspot kennen ze. Na de les volgden nog vele verhitte discussies tussen mij en de jongens over religie (maar wat is dan de zin van het leven als je niets gelooft?), rechten van de vrouw (ze vinden het echt allemaal prima zoals het nu is) en vrijheid van meningsuiting (misschien had je dit beter niet kunnen zeggen hier). Ik vond deze morgen bijzonder verhelderend. De tweespalt tussen gebrainwashed zijn (we love our leaders) en zelf beter weten (we canot do what we want) zit in de Iraans hedendaags psyche. Toch is Iran in andere opzichten weer veel verder dan bv. Pakistan. Vrouwen mogen werken, autorijden, huizen kopen, etc. Ook werd er in Iran openlijk gegeten en gedronken overdag tijdens Ramadan, en Teheran staat bekend om zijn vrijere groepen jongeren.

Spot the differences – University class in Iran

Na 3 dagen chillen in Yazd deed ik Esfehan (het hoogtepunt van Iran) in 6 uur. Moskee, plein, brug. Fantastisch mooi maar mijn transit visum was niet lang meer geldig en ik wilde geen risico nemen. De volgende dagen reed ik door Koerdisch Iran en genoot wederom van de geweldige gastvrijheid. Toen ik weer eens ging kamperen (was sinds Mongolie niet meer gebeurd) werd ik in de morgen gewekt door drie boeren die me uitnodigden voor ontbijt. In hun dorp genoot ik een heerlijke maaltijd van brood, thee, olijfolie, kaas en druiven. Het dorp bestond uit 100 mensen, allemaal familie van elkaar. Voor hun een grote eer dat ik er was maar voor mij een nog grotere eer om in hun huis te mogen eten. De laatste nacht in Iran sliep ik wederom in de tent alleen was het minder plezierig deze keer. Ik was gewaarschuwd voor bandieten maar vond dat wat overdreven. Het idee echter liet me niet los en deed geen oog dicht. Hijgende beesten, geweerschoten (dacht ik) in de verte en knisperende blaadjes deden me elke keer weer opschrikken. De volgende morgen reed ik slaperig de grens met Turkije over. Het was een grens die veel minder courant was dan de grote doorgang meer naar het Noorden. Groot was mijn schrik dus toen de Turkse douanier me vertelde dat ter plekke een visum krijgen niet mogelijk was. Het bleek een gezellige lolbroek te zijn. Poepchagerijnig vroeg ik hem naar de reden van de lol. Zelfs nadat hij mij mijn visum had gegeven kon er bij mij geen lachje af.

The ever present chador

Esfehan

The stýll ever present Khomeini

Het lachen verging me helemaal toen de grens ook bovenin de lucht was getrokken. Vanuit droge hete lucht stapte ik in een depressie in Turkije. Kou en regen deden me huiveren tot op het bot. Het hielp niet dat ik een pas over moest op bijna 3 kilometer, en ik dacht dat ik er al was! In de plaats Van vond ik mijn spirit terug onder een knetterend hete douche en in een Europees aandoende winkelstraat. De dagen erna wilde ik graag meer rijden maar de kou bleef en werd zelfs opgevolgd door sneeuw. Christmas come early this year! Ik overwoog trein en vrachtwagen maar besloot uiteindelijk een Zuidelijker route te nemen. Dat was een goede zet. De kou bleef – maar de sneeuw was verdwenen. Ik sliep die avond op de vreemdste plek in mijn trip. Een vriendelijke pompbediende, Ramazan, bood me eten aan en een plek op de vloer van de moskee naast de pomp. Ik sliep heerlijk. De rest van de dagen vlogen om over bijna lege wegen – leeg denk ik omdat benzine belachelijk duur is in Turkije. Turkije werd naar het Westen toe veel moderner en Ramadan wordt losjes beleefd – voraal ýn Istanbul.

I shouldnt have worried…

Nu overnacht ik ýn Istanbul bij Savas, een Turkse motorrijder die ik in India was tegengekomen. Vanochtend ontbeet ik aan de oevers van de Bosporus in de zon genietend van de cosmopolitische atmosfeer en zachte bries. Europa! Ik hou van Europa. Ik kijk uit naar morgenochtend. Ik check hier bij een garage een aantal zaken (toestand banden, motor, aandrijving, kleine dingen..) en vertrek dan voor een kleine week door Oost- en West-Europa. Volgend weekend hoop ik terug te zijn. Ik mis alles thuis maar zal nog proberen hard te genieten van elke minuut die ik nog heb onderweg.

Tot snel!

September 10 – September 29Delhi – Manali – Leh – Kargil – Shrinagar – Dharamsala – Chandigar – Delhi

Bike welding part 2 – On the road: expect the unexpected – Sweeping hills and deep valleys – Hippy hang-outs – Hitting the Himalayas – 1 meter further and we are gone – Monks and military – Kashmir: a muslem enclave – Close to the Dalai Lama? – On my own, again

Please read below my story of the last three weeks. My dad has been visiting me here in India, he left two days ago. I have spent two weeks with my dad on the back of the bike for 2500 kilometers, a trip that was special for both of us; once in a lifetime? I thought he was a brave man to come along in the first place, but after many of kilometers on some of the highest roads in the world together, I think he is even braver than that. Mind you, this is the same man who did not dare to look out the Twin Towers windows in New York 7 years ago. Right now I am waiting for my Pakistan visum to be issued. If all goes well, I am up and running tomorrow morning, 5 AM, to avoid the killing New Delhi traffic. I hope to be in Amsterdam in a month. The total shortest distance to home I estimate at 12K kilometer. The only thing that is bugging me a bit is my rear drive: it is a bit loose and there is some oil leaking out. Since this is again one of those unexpected mechanical annoyances that I encounter for the first time, I have to trust my gut feel and the great Delhi mechanic that I have used for several jobs now. The next BMW garage is in Istanbul. Maybe a quick call to my local shop in Amsterdam would be not such a bad idea, I just realised.. anyway, have fun reading! You’ll here from me in some weeks.

When my dad arrived I dumped him immediately in the Delhi chaos. He had expected to chill for a day, at least, to breath in the atmosphere. None of that, we did not have much time and had to go to a garage, since the next day it would be closed. He arrived on Saturday night, had a curry at 1 AM and stood in front of a garage at 10 AM. He had brought a new rear suspension – never knew I could be so excited about a suspension – which fitted perefctly and rode like heaven. Besides some routine oil changes and checks we also had to weld again the bike. The weld was broken again in Kazakhstan. Our man in Delhi, Bawa from Gurdial motors (40 years of experience fixing overland bikes) took us to a welding shop around the corner. Very friendly Sikh people did the job, and like most shops in India were father-son. My dad had convinced me to do a strong weld and forget about cosmetics. With a little pain in my heart I saw a small plate being welded to the frame. Eventually it would hold across the Indian Himalayas with two people and full luggage, so it was the right decision.

The Sikh family that welded our bike in Delhi. Grandpa asked me: “So what do you think of 9/11″

At Gurdial we also met Amitabh. He was an Indian riding a very nice Enfield bike. The Enfield Bullet is still in production in India, based on a 50 year old British design, and very popular with tourists. He invited me and my dad for beers that same night. Amitabh was in the movie business and a part-time photographer and rode his Enfield all over India. After a few beers in a 20′s interior place at Connaught Circle my dad felt extremely comfortable. He asked for a sigaret, and no later than half an hour he lit his second. I sat perplex. He had never really smoked in his life, you see. Amitabh decided to continue a great night out and took the three of us on his Enfield across Delhi at night, riding through the nice warm wind. I remember well my dad was saying to him – I was at the back – “Not so fast, and I am the boss!”, at which the throttle was gently turned to increase our speed a bit more. We finally ended up in the bar of the hotel were Tony Blair had stayed just weeks before. Only when that bar closed and we were discussing the option of a private room my dad called the day. The next day we had to leave, together, on Indian roads, you see.

Amitabh and me and his blazing red Enfield after a successful ride with the three of us throught night-time Delhi

Leaving Delhi was not the smooth exit we had imagined. After half an hour we were stuck in traffic consisting of Riksjas carrying everything imaginable, trucks, crazy buses, taxis, bikes, cars and cows. About these cows: these animals have no sense of the outside world, they just move as they please, and look damn arrogant, even if you are sweeping around them at 80 km/hr on the highway, while they are strolling across. It is a conspiracy I tell you. The late mooson hit us on top of that while we were trying to find our way out of Delhi. Soaked we finally made it out. After the first 100 kilometers of our road trip we decided to stop. Tired from reading Indian traffic and getting to understand road rules we crashed (sleeped) in a hotel, a luxury by the way to find one so fast and up to some standard, after the last months. The next two days we rode to Manali, at the beginning of the Himalayan mountain range. the road had many, many bends and very steep slopes next to the asfalt. We had to find out how to ride the bike together. My dad instinctively tried to use his legs to steer the bike as well. He has no motorbike license and I had to tell him to relax. It wasn’t going to be a smooth ride – well nobody thought so anyway.

In Manali, located in a beautiful valley, we had our first encounters with backpack/hippy long-termers, after having seen many of them in Delhi already. The smalll villages auround Manali are a place to stay for months during the (hot) Indian summer for many. I tried to imagine spending my days there, indulging myself in all kinds of things. Too boring. I didn’t not seem to be my thing. Hey, you never know, I might have liked it and decided to stick around for a while. Instead, my dad and I opted for a luxurious hotel, Himachal Heights, to recover and enjoy the low-season discounts. In Manali we had to discuss our options. Since the season to cross the Himalays was officially ended (Sep 15) because of worsening road conditions (snow), this route was a risk. Indeed, we found out that a bridge had collapsed a few days before, but it had been repaired again. We heard that a group of Enfield bikers decided to cancel their trip by bike because they didn’t trust the road, probably due to the bridge incident. Local guides however convinced us that riding was no problem (yet). We decided to do it. Giving the circumstances, there was only one thing we still needed in our lugggage: two proper rain suits. Our size we did not find but my dad suggested the tailor to lenghten the sleeves with the suits’ bags, made of the same material. Pretty clever I have to confess.

Then we took off. Early morning, fairly cold, but the sun shining bright, we left the 2000 meter high Manali village for the first pass at 3400 m. To my great surprise I met Henri on that top, in the snowy surroundings. He is a French biker that also did Central Asia, went to China, and was on its way to Cambodia. We had communicated before over the Internet. He had had to wait earlier for that bridge to be repaired and could inform us about the fair road quality up to Leh. The rest of the day comprised of a mix of off-road and asphalt, which we tackled well, especially after having had some strong and good arguments about who was actually steering the bike and what was the best strategy for overtaking. I respect my dad so tried to listen. His advice made sense and off we went again, me steering the bike, following his strategy. At night we had some more discussions which were good. I guess being together like this does not happen often. Or as the hotel hotel receptionist put it that night – who answered to our proud remark that we were father and son: “No problem, sir”. The fact that there was no electricity and hot water was also not a problem for him, by the way.

The road from Manali to Leh: asphalt at times, always swinging buses

The second day between Manali and Leh was a highlight of our trip. Huge mountains and valleys all around us. No villages, just some tent camps now and then. The landscape changed from Switzerland to desert to Tajikistan and soforth, us doing ‘ohs’ and ‘ahs’ whenever possible. Along this road a huge number of poor black Indians is maintaning the road – a major supply route for the military in Kashmir. We estimated that there are 5000 of these workers for 500 kilometer of road, living and working in middeavel circumstances. Whenever we saw a fire burning, it was a group pouring flaming hot tar from drums in potholes. When having just crossed a 5000 m. pass it was not all sunshine at once. I had had abnormal bowel movements for over a week now and now I had a big one at a terrible moment. I had to go in the freezing wind. However, it was not over yet, that day the night was even colder. We stayed in Pang in a tent-hotel. The tent was not even close to being a Yurt of Ger and we had to sleep between layers of thick blankets, with our cloths and hats on. To make sure I would be a little numb before going to bed I joined a brandy & joints getogether in tent no. 4. We joined a a group of 4 local young guides and a couple of somewhat lost or at least searching westerners, all on Enfields. These Westerners were older guys trying to make sense of their lives and hanging between India and their home countries. A Danish 52-year old was hitchhiking on the back of the locals’ bikes and in the meantime teaching them to rolling a proper joint, while discussing the merits of being a gardener in Kopenhagen with me. The drugs did not do it for me, and after a terrible night without sleep I decided to take some antibotics the next morning, as prescribed by my friend Paul, who also is a doctor. They fully restored my body the next days.. (nice pick, man!)

A road gang and my dad

Noodles, rice, Kitkat, cookies, heavily sugared tea, Coke and water were our diet

One of the many super friendly and helpful truck drivers on the worlds highest roads

Peter, the Englishman in nepal, and dad, enjoying the dirt cheap local brandy

The last leg to Leh had another peak waiting: the second highest motorable pass in the world at 5300 m. I had always understood that it was the highest one, until the night before in Pang somebody told me it wasn’t. Bummer. The highest one was outside Leh. Thanks buddy. Reaching the peak was a strange sensation in the fact that we wanted only one thing: going down again. Cold winds and difficult breathing let us wanting to go to a warm valley again. The bike also had had problems getting the fuel mix right the last 100 meters or so, so staying around seemed not a good idea. Or as my dad put it: “why don’t they have a nice little tea house over here?”. It is not the Alps. In Leh to our surprise there was a very nice Tibetan atmosphere: Budhists, monks, tempels, very old narrow alleys, beautiful architecture, all summing up to a perfect two-night recovery. We had made it! I took the opportunity to ride by myself to the world’s highest road at 5600 the next morning, while my dad took his rest. I wonder when I will start taking naps during the day, I forgot to ask him that.

The second highest motorable pass in the world: we did it!!

Monk in his break

In Leh it seemed pretty normal to go to Kashmir, one of the worlds never ending battle grounds, where Indians, Pakistanis and kashmir rebels fight over control, but peace talks are currently underway. A little uncertain we decided to go for it. Besides from the overwhelming military presence along the route, at parts a soldier every 300 meters, we never felt threatened. Only the fools that rode the Tata army trucks were sometimes close to do some serious damage to the father-son team. I felt relaxed being in Kashmir since it reminded me a lot of Central Asia. I had had a taste of the great Muslem hospitality before. People were very kind along the road and Salaam Aleikum was again the word of the day. in Shrinagar, Kashmirs capital, we decided to take a houseboat. Introduced by the British – since the Kashmiris did not allow Brits to build – these gorgeous ships lie there pretty much without doing anything. Tourism is at an all time low and probably 5% of the houseboats were occupied. Kashmiris, notoriously seen as dishonest people, think its all an Indian conspiricy anyway. A meditation group from the US Westcoast revealed us Jesus’ wanderings in North India that same night in the houseboat at dinner. In this group each of the persons had heard in meditation to go to India, so there they were. They were pleasant if somewhat tyring company, and my dad and I – not religious – can be sceptical about this kind of stuff. I guess it is just not for everybody.

We liked the trucks like little boys

Muslem breakfast in Kashmir

The Sikh tigers, one of the many regiments along the Kashmir roads

10.000 bends driving me (us) nuts

Kashmir lady

We had been riding two days in a row now, two days still to go after the houseboat, non-stop, dad had a flight to catch. Going back to ‘real’ India we rode full into the mooson again. In the mountains hell broke loose. Roads became rivers and stones were dropping in them from above. Here we found out that our purchases in Manali – our rain suits – were not up to the job at all. Luckily my dad said stop after some hours, and we retreated in a scrummy hotel in a small town. I am glad he did it so I could claim to be fresh enough to plough on. A little competition every now and then, you know. The next day we made it to Dharamsala, the residency of the Dalai Lama. We did not know whether he was home or not, but visiting his monastery was worth it. An atmosphere comparable to Leh, we liked the town instantly. I had little knowledge of the huge struggle of the Tibetan people since 1949, when the Chinese invaded Tibet. One million dead, almost all monasteries destroyed, their religious leader in exile, are the sad facts. A part of the world that seems like a great holiday destination, but like so many other countries in the region, is in reality in deep trouble. A nepal waiter in Leh, who told us in tears his his story about fleeing his country to avoid having to join the Maoist rebels, is another example of this. Its is really hard to comprehend these stories when you are a tourist.

Monks discussing at the monastery of the Dalai Lama, Dharamsala

Everybody and everything constantly on the move in India

A cow’s world

Funny enough, almost in Delhi, on our way back down we met Amitabh again, while we were busy stopping for an elephant to take a picture. What are the odds? This was at one of the many, many, small roads in India. Fate? Ay least my father now was convinced that this was the guy that could help him exporting a nice Enfield to Holland.. Yes, you heard it here first, my dad is getting his license..

Looking back at the last weeks, it puts a big smile at my face. I am sure my dad has the same, especially when he thinks back of all the people that thought we were friends or brothers! After a while he had his own little pleasure in asking people how old they thought he was. Besides the roadtrip itself, all the Indians surrounding us at stops, the food, riding through endless numbers of bends controlling all that weight, it’s hard to say what I liked so much about the trip, but one thing that amazed me is that my dad trusted me at the bike, from start to finish. Next to that, being together with your dad in a completely different setting, without all the women (I mean our family..), creates a lot of room for learning from each other, ejoying differences and being amazed and annoyed sometimes by the similarities…

Funny enough, one guy asked me yesterday: “what Caste do you belong to?” I could not think of anything else but: “I don’t belong to a Caste, but I have a family”. I guess that sums it up for me. I know where I come from, and much better now.

The last meters in Paharganj, Delhi, 100% sweat, dirt and diesel fumes

August 16 – September 9

Tsagaan Nuur – Barnaul (Russia) – Almata (Kazakhstan) – Bishkek (Kyrgystan) – Osh – Sary Tash – Murgab (Tajikistan) – Horog – Dushanbe – Delhi

A very difficult goodbye – The longest day (ever) – In the snow! – Major border fuck-up – Broken rear suspension – a tough decision: the bike on a truck – an illegal alien on the stunning Pamir highway – bribing your way through – BMW contrabande – last-minute boarding – no change to calm down in Delhi

My deepest apologies to my English readers, this blog again is in Dutch. Above is a quick summary of what happened in the last two weeks, the most nerve-wrecking ones in my trip. I had a goal: meeting my dad in Delhi to ride together in India, and catching the September 7 flight in Tajikistan to do just that. The fact that my bike broke down in Kyrgystan and I had to travel further in Tajikistan by truck on a road I was not allowed on, made sure I had countless moments of pure panic. Moments at which I thought: “this is it, forget about it” were daily business. As it turned out I made it. But not without help from many new friends.

Evelien en ik hebben de laatste dagen dat we samen waren in Bayaan-Olgy doorgebracht. Dat is de meest Westelijke provincie van Mongolie, het thuis van de etnische Kazakken. Evelien werd er helemaal enthousiast van de speciaal geknoopte wandkleden waar ik ook wel de aardigheid van in ging zien. Wij zijn nu de gelukkige eigenaren van twee meterslange kleden. We hebben de laatste dagen samen in een yurt doorgebracht: ouwehoeren, vuurtje stoken, uitvogelen hoe te wassen (niet) en aan het einde van de vakantie er achter komen dat we het leuk vinden om uren met elkaar te kaarten! Das echte liefde, nooit gedacht dat ik een dag echt niets kon doen. Evelien is duidelijk degene die me dat heeft geleerd. Het zou me later nog van pas komen.

Uiteindelijk was het moment toch echt daar gekomen. We konden er lang en kort over praten, maar ze moest gaan. Op het vliegveld namen we afscheid en ik zag met lede ogen aan hoe ze in een reeds afgeschreven Toepolev stapte. Ik had ineens geen zin meer in de hele reis. Heimwee heet dat. Fernwee had ik even niet meer. Ik had een relatief makkelijk middel om me over mijn grafstemming heen te zetten. Ik had een doel. Ik moest en zou over twee weken vliegen van Dushanbe naar Delhi, mijn enige optie om India op tijd te halen. Over land was geen optie, nl. China of Afghanistan, of helemaal via Iran en Pakistan. Er waren ook nog een hoop onzekerheden. Ik had A: nog geen Tajik visum, B: geen Indiaas visum en C: geen ticket. Ik had alleen via internet wat vage toezeggingen over een vlucht samen met de motor (wat niet elke maatschappij doet). Ik wilde zo snel mogelijn in Almata zijn om daar een deel te regelen en vanaf daar in een ruk naar dushanbe (Tajikistan) om een week te hebben voor de losse eindjes. Het liep allemaal anders dan gepland

There she goes, my Evelien. I ct wait to see her again in October

Poepchagerijnig stapte ik meteen maar op de motor om naar de grens van Rusland te rijden. De grens van Tsagaan Nuur was pas een jaar open voor buitenlanders. Bij de grens kwam ik de zoveelste groep Engelsen tegen die de mongolrally.co.uk – Londen-Ulaan Bataar reden. Omdat de auto’s kleiner dan 1 liter zijn (rally regel) zorgt dat voor de nodige spanning, veel teams halen de finish gewoon niet. Aangezien ik het idee van de rally helemaal ok vind wuifde ik ze een yurt binnen en samen aten we dumplings tot we ploften. Met gebruikelijk Brits optimisme togen ze daaran voort in een Fiesta en een Suzuki om volgens plan in 2 dagen door Mongolie te rijden, dag en nacht – “how is the road, mate?”. Ik had ze licht gewaarschuwd, maar dat kon de pret bij hen toch niet drukken. Ik kwam er later achter dat de fiesta met een gebroken onderstel, vermiste uitlaat en kapotte aandrijving achtergelaten is in de Gobi. Twee weken later waren ze wel in Ulaan bataar, in een truck. Die nacht sliep ik voor de grens op een berg maar kon de slaap niet vatten. Niet alleen spookte Evelien door mijn hoofd, maar was het op 2,5 km. zo koud dat 3 lagen kleren in een slaapzak niet hielpen en ik continu rilde.

Guys doing the London-Ulan Bator Rally, very cool initiative, but ‘send a cow’? Enough of those in Mongolia

De volgende dag stoomde ik door de douane, inmiddels gewend aan de routine. Het Russische gedeelte van het Altai gebergte was een verademing en een cultuur schok. Asfalt, bomen, rivieren, heel mooi en fijn. Ik besloot daarom ook niet om een kortere weg naar Kazachstan te nemen, wat onvermijdelijk had geresulteerd in bergpaden en benzine- en geld problemen. Twee dagen later stond ik voor Kazachstan. Alleen was ik een dag te vroeg volgens mijn visum. Om 7 uur ‘s avonds stond ik voor de grens terwijl ‘s nachts de grens voor me openging. Een zeer vriendelijke omkooppoging draaide op niets uit. In plaats daarvan legde ik me neer op een brits in een cafe in de neutrale zone. Het was woensdag. Vrijdag moest en zou ik in Almata zijn voor mijn Tajik visum. Ik had vernomen dat de strenge regeling – een uitnodiging verplicht en dagen wachten op een visum – versoepeld was. Een van de vele onzekerheden. Ik kan iedereen verzekeren dat alle rampscenarios meerdere malen door je hoofd malen als je uren op de motor toch niets hebt om over na te denken. Donderdag zou daarom de dag moeten gaan worden. 1300 kilometer in 1 dag. Mijn vorige record in 3 maanden tijd stond op 680 kilometer in 1 dag. Om half 5 ‘s morgens was het zover. Helaas werd mijn optimisme getemperd door een aanhoudende regenbui. Gedurende de morgen klaarde het gelukkig op en na 700 kilometer nam ik eindelijk een lange pauze. Ik had net verschrikkelijk asfalt achter de rug. Een stuk wat ik al een keer gedaan had maar per ongeluk was vergeten te noteren als een razend irritant stuk weg. Drie lagen kleren konden weer uit gelukkig. Rond de 1000 km. werd ik flink moe en ging de zon al onder. 1100 km. en het was donker. 4 uur later was ik in Almata. Dizzy van de rit stopte ik bij het eerste beste hotel. Toen me een groot hartvormig leren bed werd aangeboden met nice girls vond ik toch weer ergens de kracht om me op de moter te heisen. Om 12 uur lag ik in bed. Moe, maar niet echt voldaan, was het wel de moeite waard geweest?

De volgende morgen kreeg ik bijzonder goed nieuws. Bij de ‘ambassade’ – een drie-kamer appartement – van Tajikistan kreeg ik voor 100 dollar dezelfde dag nog een visum. Yes!! Heel terecht vond ik. Mij werd gevraagd naar mijn route (standaard vraag) en ik vertelde het hen. Er zijn twee grenzen tussen Kyrgystan en Tajikistan die naar Dushanbe leiden: 1 korte door normaal gebied, en 1 veel langere door het Pamir gebergte, een van de hoogste wegen ter wereld. De kortste was mijn doel, en werd instemmend voor kennis aangenomen door de dienstdoende ambtenaren. De Pamir Highway was sowieso geen optie aangezien er speciale toestemming voor zou moeten worden aangevraagd, een proces van weken normaal gesproken. De Pamirs zijn onderdeel van Dagastan, een relatief autonome provincie binnen het land, en het thuis van 1 van de partijen in de burgeroorlog van 10 jaar geleden. Ik zou eventueel vanuit Dushanbe deze route deels kunnen rijden als ik alles op de rit zou hebben voor India. Als je het echt wilt weten hoe dit zit moet je de kaart er even bijpakken. Ik kan er nog steeds niet uit hoe bizar de grenzen lopen in Centraal Azie, dat hebben we te danken aan de Russen.

Ik plande om in 4 dagen naar Dushanbe te rijden vanuit Almata, een afstand van misschien 1500 kilometer. Mijn frame was weer gebroken op dezelfde plek, maar dat kon de stemming niet drukken. Voor vertrek had ik eerst nog een kleine woordenwisseling met het hotelpersoneel wat verantwoordelijk was voor het internet center. Op mijn opmerking dat hun prijs wat aan de hoge kant was, was hun reactie dat ik maar gewoon ergens anders moest gaan computeren. Op mijn suggestie dat de klant toch koning was kwam de reactie: “we are just simple workers”. Tja, dan houdt alles op. De grens naar Kyrgystan was een lachertje en binnen 20 minuten stond ik aan de andere kant. Bishkek, hoofdstad van Kyrgystan, was de eerste stop op zaterdag. Na deze verder saaie stad reed ik eindelijk de bergen in om de sensatie te voelen dat de regen van die morgen overging in sneeuw! Diepe mist en haarspeld bochten op weg naar een pas op 3,5 km. zorgden ervoor dat ik intens geconcentreerd reed. Dat nam niet weg dat ik voelde dat mijn lichaamstemperatuur flink daalde. 5 lagen boven en 4 onder hielpen gelukkig redelijk. Aan de andere kant van de pas was de verassing compleet. Een fantastisch grote vallei, zonovergoten en omringd door witte toppen! Geen wonder dat de Russen dit wilden hebben, onbegaanbare toppen zo ver het oog rijkt. Rustig daalde ik af tot op 2 km. om een keet te vinden om me weer op te warmen, want de kou bleef aanhouden. Binnen serveerden ze fijne soep en potverdorie de lekkerste bessenjam en roomkwark die ik ooit had geproefd! Langzaam gingen weer de lagen af en na alle tintelingen kwam ik weer bij. Tijdens de wodka na het eten werd me verteld dat ik niet buiten moest gaan slapen vanwege de ‘snakes’. Ik was al niet van plan om ooit meer naar buiten te gaan, maar nu al helemaal niet. Twee dagen later kwam ik er achter dat ze ‘snik’ hadden bedoeld, wat in het Russisch (of Kyrgyz) sneeuw betekent.

I oftten felt like being in a movie, this is a guard at the Kyrgys mountains, bitter cold

A great warm welcome in a cafe/shed ending in a vodka fest warmed me up from the bitter cold ride

Het werd alleen maar beter. De weg was van een fabelachtige kwaliteit, met eindeloze heuvels, bochten, meren en rivieren, afgewisseld door sympatiek ogende dorpjes. Geen tijd om te stoppen reed ik door. Aan het einde van de zondag stond ik voorbij Osh, de tweed stad van het land. Het landschap was nu overgegaan in een kruising tussen Israel en Toscane (beide niet geweest trouwens). Een landschap was ik me voorstel bij het oude Romeinse Rijk. Het voelde heel Midden Oosters aan, ook omdat het moslim geloof heel erg duidelijk aanwezig was. De weg was inmidels helaas veranderd in zand en stenen, maar de vaart zat erin. Niets te merken overigens van een revolutie of aanstaande verkiezingen in Kyrgystan. Ook niet naar gevraagd. Bij Osh sliep ik in een motel waarbij de zoons de huizes, 13 en 15, bijzonder geintrigeerd waren door mijn aanwezigheid. Vooral de jongste slaagde er bijzonder goed in om zijn gebrekkige Engels te compenseren door handen- en voetenwerk. Zoals altijd in een situatie waar ik wat langer ergens ben is zijn de spullen in mijn tas een conversatie starter. Ik haal er altijd wat uit, afhankelijk van het moment. Soms gaat alles eruit. De camera is altijd een hit, net als de Nokia. De kaart van mijn reis is ook genoeg voor een half uur stof. De GPS werkt ook goed, als is het begrip soms minimaal. Als ik echt heftig wil doen trek ik de Ipod uit de kast. Man o man, dan ben ik hem echt kwijt.

Amazing blue river in Kyrgystan, maybe one of the best roads I have ever ridden

These Kyrgyz crazy hats. Somehow many of the guys wear suits as well, and then they sit on a donkey

Op maandag was ik klaar voor twee dagen knallen en Dushanbe bereiken. Ik zat een week en drie dagen van het vliegen af. Eitje. Langzaam verliet ik weer het warmere laagland en kwamen de toppen weer in zicht. Aan het einde van de middag stond ik oog in oog met de Pamirs, witte toppen tot 6-7 km. Ik zou er om heen rijden. Spijtig, maar ik had een doel. De laatste enigzins grote plaats in Kyrgystan was Sary Tash, het kruispunt van het verkeer naar China, Kyrgystan en tajikistan. De moderne handelsroutes. Naar rechts buigend vervolgde ik mijn weg. Slechte wegen bleven aanhouden en links van me torenden hoog de Pamirs. Na 150 km. kwam ik bij de grens. 1 hok, rommelige grenssoldaten en een zure commandant. Ik mocht door de grens. Wat ik niet wist is dat tussen de twee landen er twaalf kilometer weg ligt wat tegen een steile wand ligt aangeplakt. Een autospoor met hier en daar een verschuiving van de grond en 500-1000 meter lager een kolkende rivier. Het niemandsland werd voorafgegaan door een serie oude Russische bunkers met verlaten geschutpoorten en kanonstellen uitkijkend over de vallei. Opgelucht kwam ik dus aan bij de Tajiekse grens, met mijn hoogtevrees wat de tocht geen pretje geweest. Wat ik zag echter boezemde me geen vertouwen in. Ongelooflijk sjofele soldaten, waar geen een er hetzelfde aan had, of het pak zelfs een matching geheel was. Legerbroeken met ‘US Army – BOSTON CO.’ erop genaaid, recht uit de bazaar. Oude geweren, jonge jochies, verbaasde blikken. De officier vertelde me meteen waar het op stond. Dit was een grens uitsluitend voor locals. Oh nee, oh nee. Oh neeee. Hij zag mijn afgrijzen en bood aan te bellen. Graag. Na een uur waren we nog steeds op dezelfde plek en daar zou niets aan veranderen. Ik was met stomheid geslagen. De ambassade had niets verteld. Ik had geen idee hoe ik ooit bij Dushanbe moest komen. De Pamirs waren voor mij verboden terrein. Opeens kwam een andere officier met de suggestie om grens 3 te proberen. Dat wist ik niet, vertel! Een grens die via de Oezbeekse grens loopt zou een hele goede optie zijn. Drie dagen rijden tot Dushanbe. Het kon nog. Ik stapte meteen weer op en reed voor het donker de 12 km. tegen de wand terug. Ook reed ik in her pikkedonker weer terug naar Sary Tash, het kruispunt, onderweg Blof keihard meeblerend om maar niet gek te worden van de kou, ribbels en verveling. Ik crashte in een tot kamer verbouwde schuur. Na een video opmame van mezelf in de lichte penarie viel ik diep in slaap.

De volgende morgen wachte ik tot het licht werd om wat van de warmte te voelen. De motor startte prima, ondanks de kou (3 km. hoogte). Op weg met een nieuwe richting dan maar, naar grens overgang 3 dus. Na 5 kilometer gebeurde er iets wat ik nooit had verwacht. Ik merkte een eigenaardige kadans in de achterkant en voordat ik het wist spoot de olie uit de demper van de achtervering. Vol afschuw keek ik naar de chaos. Na 1 minuut besloot ik toch om maar door te rijden. Verend als een lelijke eend kroop ik de berg op en na wederom een minuut was het echt over. De vering blokkeerde op zijn hoogste punt waarbij de delen in een hoek op elkaar stonden in plaats van netjes in een lijn. Met mijn tenen kon ik net de grond raken. Een vriendelijke herder bood een stuk ijzer aan maar ik kreeg de veer niet meer in elkaar. Einde verhaal. Nu echt. Ik kon niet meer rijden en hield een truck aan. Inladen en terug. Nu stond mijn motor langs de weg in Sary Tash. Wat in hemelsnaam moest ik doen? Er werd verteld dat er heel veel trucks zouden langskomen die me heen en terug mee zouden kunnen nemen. Ik maalde niet meer om de kant. Ik moest hier weg. Het was dinsdag, de dag dat ik in Dushanbe had willen zijn, en ik stond helemaal vast. De enige telefoon in het dorp werkte niet (al 5 dagen) dus ik kon ook geen ticket vastleggen, ambassade van India bellen, laat staan Evelien of familie bellen. De eerste truck die me mee wilde nemen ging via de Pamirs naar Dushanbe, zeer riskant voor mij aangezien ik geen permit had. Bovendien na een half uur nadenken besloten we dat mijn motor bovenop een lading yoghurt toch niet zo een goed plan was. Een volgende truck ging naar Osh, terug dus, via welke ik misschien naar Bishkek zou moeten (vliegen ze op Delhi? nemen ze motoren mee?), of om via de Oezbeekse grens naar Dushanbe. Alleen een combi schapen-BMW wilden ze niet aan. Toen kwam Azam, een Oezbeek uit Kyrgystan, met twee Kamazzen (Russische trucks) vol geladen met zakken graan, op weg naar de Pamirs en die kon me halverwege Dushanbe brengen. Aha. Hoe ver is Dushanbe dan vroeg ik. 5 dagen rijden was het antwoord. 1000 km. in 5 dagen, dat meen je niet. Dat zou betekenen dat als ik op zaterdag in Dushanbe zou zijn ik 3 dagen zou hebben om alles daar te regelen. Als ik mee met hen zou gaan zou ik bij de grens zeker gestopt worden vanwege het ontbreken van de permit, en wellicht teruggestuurd worden. Wat was wijsheid? Trucks die langskwamen waren schaars, Azam wilde verder en ik moest beslissen. Ik besloot om mee te gaan. De motor hoog boven het hoofd getild door 8 man ging ie naar binnen. 150 dollar zou het kosten voor drie dagen tot aan Horog. God zegene de greep.

A broken suspension and a broken morale. Stuck in Kyrgystan, no phones, no plan B, no nothing

Along came Azam, a devout Muslim – no alcohol or sigarets – and took me across the pamirs, and talked (bribed) me through the many control posts

Diezelfde avond kropen we de Pamirs op richting Tajikistan. Met kruipen bedoel ik het letterlijk: 10 km. per uur. In het donker bereikten we de grenspost. Azam, al 15 jaar op de route, pakte onze 5 paspoorten vol goede moed, maar na 10 minuten werd ik gevraagd om binnen te komen. Lopend langs zo mogelijk nog sjofelere grenssoldaten ging ik richting een barak. Daarbinnen zaten twee mannen, duidelijk anders van de uiterlijk dan bij de andere grenspost: dit waren Pamirs, trotse bergstrijders. De enige verlichting was een olielampje in het midden van de tafel. Azam probeerde terwijl ik er bij was wat geld toe te schuiven, maar dat werd vriendelijk teruggeschoven en hij werd verzocht naar buiten te gaan. ‘Big Problem!’ Shit, hier gaan we. ‘No permit!’. Uh, what kind of permit, gevolgd door sorry I didn’t know en how on earth can this be happening werd mijn verdediging. Na 20 minuten van dreigen met terugsturen en het herhalen van mijn stupiditeit kreeg ik in een flits het gevoel dat het toch ging lukken, ik weet niet waarom. En het lukte. Ik durfde het bijna niet te geloven. Eindelijk had ik een keer geluk bij de grens! Eindelijk. Azam werd teruggehaald en moest flink schuiven. Later kwam ik er achter dat dat de normaalste zaak van de wereld was op die route. In de truck en weg. ‘s nachts stopten we voor de eerste overnachting samen. Met drie man in de cabine, geen dekens, werd het bitter koud. We zaten op 4 km. Ik sliep geen seconde en bibberde me een ongeluk. Mijn slaapzak lag tussen het graan. Maar ik was over de grens..

Border post 1 – the Tajikistan army – at first threatening me to sending me back, than letting me in, I have seldom been (and looked) so desperate

A Pamir sunrise, amazing beauty, but realllly cold at 4000 meters

The highest peak on the Pamir highway: over 4600 meters

De dagen er na waren een onvergetelijke ervaring. Ik leerde van mijn reisgenoten hun gebruiken en manieren en hoe gastvrijheid diep geworteld is in hun cultuur. Ik mocht geen enkele maaltijd betalen. We aten vaak naast de truck op een kleed. Nooit schoenen op het kleed. Altijd de gast eerst, altijd de gast in de gaten houden: bijschenken, meer geven, nee werd niet geaccepteerd. Het eten bestond vrijwel altijd uit brood met honing, romige melk, fuit en thee. Na mij, de gast, kwam Azam, 43 jaar oud, in rangorde. De anderen waren zijn zoon, een neef en een vriend, allen nog geen twintig. Zij renden continu heen en weer om allerhande klussen op te knappen, tijdens het rijden – de remdruk bijstellen – of na het rijden – schrobben, thee zetten. Tijdens gesprekken zwegen ze en zaten ze buiten de binnenste ring of waren ze er helemaal niet. Ook waren ze diep gelovige moslims. Tijdens zonsondergang werder de trucks stilgezet en was ik ooggetuige van hun bidritueel – ‘papa, waar ik mekka?’ en het kleed werd in de juiste richting gelegd. Bijzondere momenten om het bidden te horen en te zien, met op de achtergrond enorme bergen met witte toppen. Het rijden was vaak meer stilstaan dan voortgaan. Een enorme hoeveelheid controles en militaire posten waarbij ik elke keer weer me moest verontschuldigen en Azam zijn duit in het zakje deed. Dit is tevens de grootste heroine smokkel route van de wereld, waarbij alle lokale overheden betrokken zijn, om het even in perspectief te plaatsen. Op de Pamir highway rijdt weinig verkeer, enkel en alleen trucks, oude kleine Russische auto’s en af en toe een splinternieuwe Mercedes.. dat in een land wat zo arm is dat mensen bergaf of rechtuit rijdend in een auto de motor even uitzetten om benzine te sparen. Onderweg had ik kans genoeg om mijn Russisch bij te spijkeren. Ik kreeg van Azam een niet aflatende stroom vragen, en mijn woordenboek kwam goed van pas. Engels werd er niet gesproken. Azam stelde af en toe dezelfde vraag en dan kon ik goed uit de hoek komen. Ondanks dit alles wist ik dat het rijden niet snel ging. En ik had geen ambassade kunnen bellen. Inmiddels had ik wel mijn ticket telefonisch bevestigd, maar dat was alles. Ook leerde ik de Tajiekse gastvrijheid kennen. Bij elke gelegenheid, dus ook elke controle, kwam er thee, brood (ronde witte broden, erg lekker, altijd een vers heel brood voorradig) en fruit, groente of vlees op tafel. Je moest minstens 1 hap nemen, en alleen na drie keer weigeren werd er geaccepteerd dat je genoeg had.

Lunching with the guys: Mohammed Razul, Murat and Nurmahammad – the guest always first and there is always more

Finally being able to call my mom, letting her know what I was up to, through this WWII Russian analogue beast

This is the way it works – a big difference in status old vs. young

Op vrijdag werd ik in Horog, de Pamir hoofdstad, uitgeladen en stond ik voor de volgende opgave, nl. een truck naar Dushanbe vinden. Gelukkig gingen er veel en kon ik ook afdingen. Voor 50 dollar twee dagen rijden. Deze keer werd de motor ingebouwd tussen dozen met kleren uit China. Ik werd deel van een groep tajieken. Mijn chauffeur deze keer was dedushka (‘opa’) die helaas om de zoveel uur een halve liter bier nodig had voor de gezonde werking. Dat was een bekend fenomeen op de snelwegen tijdens mijn hele reis tot zover, alleen nu zat ik er zelf midden in. Tja, wat doe je? De motor zat begraven in een verzegelde truck en ik had een deadline. Ik had geen keus. Ook hier mocht ik nooit het eten betalen, en hier aten we echt goed. 3-4 keer per dag bij een restaurant. Altijd op een verhoogd platform, schoenen uit, soep, vlees, kwark, salade, vruchten, onder een grote boom, heerlijk weer. De weg van Horog naar Dushanbe loopt langs de grens(rivier) met Afghanistan. Een bijzonder mooi gebied met veel vruchtbare valleien en schilderachtige dorpen. Af en toe een uitgebrande tank laat zien dat er meer aan de hand is (was). Op zondag stond ik plotseling in Dushanbe, bijna tot mijn eigen verbazing. Nu kon de laatste etappe beginnen. Voor dat dat zover was vond ik mezelf terug op diezelfde zondagavond op de parking voor mijn motor waar ik wodka dronk tot laat met de zoon van de voormalig president van Tajikistan (1936-1950) en een gepensioneerde Russische ingenieur. Ik had iets te vieren. De douche die avond in het hotel, na 9 dagen zonder, gaat denk ik wel in de top-5 aller tijden. Aangezien de laatste tijd prioriteit 1 warmte was, 2 rijden, 3 eten, kwam persoonlijke hygiene op een schamele 4e plek.

The next leg – with Tajiks to Dushanbe, having great meals the whole day. ‘Martijn, no feet on the middle part, please…’ ‘sorry’

Left Tajikistan, right Afghanistan. The latter one fields for ‘bread, heroine, bread, bread, heroine…’

Tajik girl in the traditional dress – forget fashion

Unpacking my bike in Dushanbe, Zair checking the handling

Het ticket en de ambassade waren niet moeilijk te regelen bleek op maandag, de motor daarentegen bleek onverwacht het obstakel te zijn. Ik had me nooit gerealiseerd dat om een motor uit te voeren, deze ook echt ingevoerd moet zijn. Aangezien alles in een Tajiekse grenspost wordt genoteerd in een hello kitty schoolschrift en er geen documenten zijn die worden afgegeven had ik geen bewijs van invoer. Ik was een smokkelaar. Ik had een cargo bedrijf in de arm genomen om mijn motor te shippen. Ze verklaarden dat het niet mogelijk was om op zo een korte tijd de documenten te regelen en de motor klaar te maken voor transport. Ik gaf ze geen keus, het moest. Gelukkig gingen ze ver om me te helpen en stelden voor om de dienstdoende douane ambtenaar om te kopen, zodat de motor alsnog als ingevoerd in de boeken zou gaan. 150 dollar kostte me dat. Veel geld, maar wederom had ik geen keus. In Dushanbe heb ik drie dagen heen en weer gesjeesd om alles te regelen, en de papieren van de BMW werden 2 uur voor opstijgen eindelijk in orde gemaakt. Ondertussen sliep ik bij de Russische ingenieur en zijn vrouw, die me volgens mij als een vervang zoon zagen. Hun echte zoon woonde in Moskou. 3 dagen lang werd ik volgepropt en werd er vrolijk vodka gedronken. Met hun kleine appartement van hun pensioen vertelden ze me wat je kan verwachten van communisme. Niet veel. Door de CCCP uitgezonden naar Dushanbe om graancomplexen te bouwen, om zodoende de droomstaat te verwezenlijken. Bitter maar ook weemoedig keken ze er op terug, hun huis ademend naar vroeger, naar Rusland.

Juri and Valentina, my hosts for three days in Dushanbe – a lovely city by the way – two Russian engineers, living parts of communist history

Niet geheel gerust op de handling van de motor door de cargo medewerkers stapte ik het vliegtuig in. Twee uur later stond ik in Delhi en belandde ik in een nieuwe chaos. Eerste keer India, ik had het kunnen weten. Ik wilde meteen naar een hotel en mezelf verstoppen en kwam redelijk goed terecht gelukkig. Airco aan en slapen. De volgende dag ging ik naar het vliegveld om te kijken of ik mijn motor kon ‘clearen’. Bij navraag bleek dat dat met een agent wel eens 3 dagen zou kunnen duren. Iets in me zei dat dat anders kon, ik was nu wat wijzer. Ik had negatieve en positieve verhalen over India en invoeren gehoord. Dit waren de laatste loodjes. Vandaag ben ik zelf naar het vliegveld geweest en om 7 uur ‘s avonds was ik klaar, met hulp van een free-lance agent weliswaar, maar toch. Kafka-eske taferelen langs tien loketten, in een dampende hitte, terwijl honderden agents rondrennen en door elkaar heen roepen en zich door kleine raampjes persen. De motor is weer bij me. Niet onbeschadigd, maar dat hoort er maar bij. Morgen komt mijn vader met een nieuwe vering en dan gaan wij ons avontuur tegemoet. Ik kan niet wachten!

Als ik eerlijk ben, ben ik blij dat er aan deze weken een einde is gekomen, maar ik had er geen seconde van wilen missen…

On the way to the peak in the Pamirs, comfortably in my middle Kamaz seat – a still from one of the little lovies I make often during this trip

July 26 – August 15Ulan Bator – Harhorim – Tsetserleg – Arvayheer – Bayaanhongor – Altai – HovdFinally together again – Serious bike maintanance – Off-road 2-up challenges – Cloud 9: a business idea – Jesus loves Mongolia – The English Patient – What’s next?

We are now in Hovd, in far Western Mongolia, close to Russia. After three challenging weeks we can say that this have been the most difficult circumstances we have ever been in, for both of us, ever. However, we are still going strong together. The bike is in lesser shape. This is our story.

There she was! I had waited so long, almost 3 months. I picked Evelien up from the airport, was amazed to see her again, and prepared for real love and some girlfriend maintenance. Coming in UB cold from Europe is a shock for anyone, I can imagine. For Evelien, carrying two Continental tyres amongst other spare parts, next to her own luggage, it was definetely a surprise. UB is not a nice city by European standards, or other standards for that matter, and the appartment I rented certainly didn’t make up for that. More cash for cashmere was my feeble excuse. The next four days we spent just hanging around, enjoying eachothers company. Also, questions from Evelien arose about the rest of the country. I tried to answer, but in hindsight I think I have been too positive about the level of comfort while travelling Mongolia. Also, I had to make up for Eveliens startingpoint on this trip: she dislikes bikes and she is not into camping. Ai. And my beard (I am so proud of it) did not make her melt, to the contrary. I thought visits to cashmere factory outlets would do the trick, but she had seen that one coming.

It’s for you! Mongolia’s idea of public phones

I wish I had been able to spend all of my time with Evelien in UB, but I had to do some serious bike repairs as well. After fixing the aluminum boxes, the battery was next. I had been having problems, and I did not fully trust it anymore. However, the only alternatives were Chinese batteries, smaller than mine, and with different specs. And the general rule over here is that anything that comes from China is crap. I replaced the battery anyway (It still works up to this day). Also, tyres had to be changed, a piece of cake, and a frontfork seal replaced, a pain in the ass. I had to go over the entire city to find proper (standard) tools to do it, and it did not go as smooth as in the folder. A continuous problem here is the lack of ‘nice’ garages to do your repairs. It is all roadside improvisations. Anyway, in the end I felt comfortable enough with the bike to go again. I also had purchased an old Mongolian sadlebag for extra water and food, and had it ‘renovated’ by an acclaimed leather-artist in UB. The bike being packed high, Evelien on the back, the bike now was a serious circus act. Over 450 kg. I had no idea how it would handle off-road.

We had over 2000 km of road ahead of us, 90% of the time being off-road. The first part was good to get used to the riding, so I thought. Hell broke loose when we left UB: the weather was terrible. Spectacular, but totally ruining a smooth first day. Rain and flooded roads. To add to that the suspension was not as I hoped it would have been. I had to ride very cautiously to avoid meeting the end of my suspension all the time – which created serious lack of comfort, especially for Evelien. The fact that a lack of good suspension had more consequences I found out much later. After a few hours we came to a Ger tourist camp where we spent the night in a bed in a ger, in the company of a zillion crickets. Evelien now openly doubted the validity of our trip. This was not her idea of a good trip. It wasn’t mine either, but I had other goals, and had gradually become used to basic comfort and ‘boring’ surroundings. We decided to try to match both are goals as much as possible, this being for me easier than for her.

Just when did Mongolia start testing nukes? Or is it really cloud 9?

The first destination was a very beautiful monastry in Harhorim. This was one of the last places where we would see tourists, it being close to UB, and on the standard route. It was also the place for our first camping experience. Evelien managed to find some of the last wood in Mongolia and started a campfire. Vodka, pickles and cookies completed the feast. A great night. To meet both our wishes, we had decided to go to the nicest places in Mongolia before heading out in the desert and consequently Tsetserleg (or as one Australian guy jokingly called it; ‘Tits and legs’), also a well-known stop in tours, was our next goal. Off-road started out of Harhorim and to be honest, I was suprised how I could handle the bike. That said, riding is only part of getting there in Mongolia, navigation being the other part. I was hoping that at the tourist route roads were still easy to find. I was wrong. We headed into a valley, completely off the main route, but unaware of it. The valley was beautiful, as Mongolia looks on photos, but full of suprises, good and bad. When night came we were lucky to find a ger camp with a sauna, a true delight! A ger is a great experience anyway. The shape is super, the stove works really well (on wood or dung) and the whole atmosphere is just great. The only thing to watch out for is the cold nights which hit you once the fire dies out. The next day we actually found out that we were far off the main route, and planned a shortcut to our goal, with the crucial gps. This shortcut became a nightmare. It was the worst road I had had during my entire journey: a flooded valley with mud and huge holes. Since we had had our first bike drop together the day before, Evelien sat pretty uncomfortable at the back. At times we could ride together, and often she had to walk. Completely exhausted we entered Tsetserleg, found a place ran by an English couple (roast beef, latte and chocolate cake!), and crashed for 2 days. We needed the rest and again had to think it all over. A depression was looming. Luckily a break came from a completely unexpected direction. In Tsetserleg there was a little felt shop ran by one of the many NGOs active in Mongolia. We had the idea to make an iPod cover made out of felt. Crazy enough the prototype that was ready the next day which was fabulous. A business was born, as well as a name: Cloud 9, after a popular Mongolian choco candybar. Felt covers do exist already, but they are not nearly as nice a ours..

The Harhorim monastery, the soldiers’ uniforms straight out of ‘Empire of the Sun’

After the first days of experience on- and off-road we decided to take the easiest road possible, which was down South. The rain season had started and Northern Mongolia was to be avoided. Going back South after Tsetserleg was at first a blast on asphalt, and we enjoyed it while it lasted. On that same road we found out that Evelien’s diet definitely does not include sheep – THE dish in Mongolia. When I had some sheep & noodles at a roadside Guanz, she almost vomited, but she managed at the same time to make an award winning photo, of which I am proud. My diarea the week after that gave me the excuse to ban sheep from the menu as well. I must note that when one decides not to eat in Guanzes, there is hardly anything to eat left. All small shops carry very little food, but always pickles, dried noodle packs, a lot of candybars and ketchup. That’s it, basically. Usually we tried to stack some stuff if there was a village before finding a place to camp. After the asphalt, a very bad road started, worse than I had imagined. We had to drive on small bendy roads over hills, with a surface of either rocks, sand or mud. Average speeds varied from 10 to 40 km. per hour. The rain certainly didn’t help.

Miss Ulan Bator 2020

After two nights camping in a row and only off-road riding we were heading for a place with no less than 300 hot water springs. We had to leave the main road, and came upon a river. I had not crossed a big stretch of water before, and was terribly afraid to do so. Getting wet was not the issue, but ruining the engine was, since sucking up loads of water in the air intake would result in doom scenarios I do not even want to dwell on. After careful explorations we picked a spot to cross the 8 meter river, kneedeep at places, filled with rocks, some small and some huge. Gas, prayers, and off I went. I didn’t make it, the other side was too steep. I dropped the bike luckily halfway up the shore, only the back part of the bike being in the water. Evelien then made the legendary comment: “Should I help, or continue filming?”. Women. Some Mongols there were quick to help us. Upon entering the Shargaljuut springs, it immediately struck us that it was not as developed as we had hoped for. We had dreamt of large pools of water, immaculate service and Russian saunas. None of that. We had to cross some smaller rivers, made it this time, and ended up in a very basic ger camp. The hot springs are symbolic for the Mongol approach. Leaking tubes, old wooden gers, rundown buildings, unclear directions and too many people just hanging about. A hot spring was nothing more than a standard bath in a ger, to be filled with water. However, it must be said the water was fantastic and we felt like new.

Our private hot spring bath: luxury old school Russian bath tubs hiding inside

The hot springs was no place to hang around longer and after a – this time – succesful big river crossing we got to a big town, Bayaanhongor, before heading deep into the Gobi. We met some very friendly foreigners, John and Adam, from NGOs like the Peacecorps who invited us for curry! We even got invited to church the next day, Sunday, and had a 2 hour session. A warm feeling came over us, especially when we were welcomed by the entire community. ‘Jesus Loves Mongolia’ we read on one guy’s t-shirt, to which Evelien found her reply a few days later: ‘only God knows why’. After friendly prayers for the road ahead we took off, not knowing that more prayers would have been welcome. The road continued to be bad, at parts awful. We still managed to ride some 8 hours per day. Mid-Gobi we found a great spot for camping, in the hills, facing a small rock formation and drank vodka-Diet Coke to our future Cloud 9 successes. It was one of the best nights I had in my trip.

Evelien on a fag break

The next day when waking up we could not have imagined what would happen that day. It started with continuous rain. Our gear worked well, but the roads became hell. Pink mud, slippery like ice, sucking like nothing else. We fell four times in as many hours. Evelien was a tough girl all the time, but the idea of riding these roads hundreds of kilometers seriously depressed us. When we exited a hilly area on to a plane we thought that better times would come. Not true. Since the road continued to be pink mud, I decided to try riding next to it. Before we knew it, we were stuck. We managed to push and pull 5 more meters, but that was it. The BMW was standing in kneedeep mud, upright without any support. We had no options left and after ample discussions – it was early evening – I decided to take off and find help. Nobody was to be seen, and our road seemed to be out of use. After 5 minutes I felt very bad leaving Evelien. It was a very bad decision. After half and hour ploughing through mud I saw gers and felt relieved. After one hour they still seemed to be in the same place. I lit a flare: red fire and smoke for one minute. Nothing. 20 minutes more walking. Nobody had seen me. I turned around, I walked and ran towards Evelien, helped by the GPS, worried to death. I was 5 km. away. I yelled at 3 km. 2.5, 2, 1.5, 1. At 500 meters she yelled back. I was so happy to see her again. Man, was I stupid leaving her behind. Never again. We slept in the mud in the tent in the mud in the sleeping bag, in the mud…

It just never ends: Mongolia’s beauty. Sometimes you wish it would, though

The next day we spent 15 minutes trying again. I was really afraid that my bike and especially the battery would be damaged. None of that, but nothing moved. We made the hardest decision to leave everything behind and walk to help. The bike and all our stuff we left on that spot, only money and passports we took. I cried hard, not knowing whether I was just ending my trip. After 2,5 hours we reached the same gers and houses I had seen the night before. Exhausted, with our last drop of water drunk, we made it, the sun high at the sky. When we told a man in a shop our story and asked for help he laughed hard and said no problem. One hour later we were racing in a Russian 4×4, with 7 Mongols, everybody including ourselves laughing really hard and long. Everything was still there. In 10 minutes the bike was pulled out (with the car, not even a group of Mongols could pull it out) and we were up and running again. The damage: the bike’s clutch was slippery and our morale was prety low. Still, we decided to continue straight away and made it the same night to Altai, on surprising good paths. The next three days were spent washing, reading, showering at the bathhouse (no warm water in the hotel), eating noodlesoups, going to the market and thinking about what just happened.

S.O.S. patrol on a mission. We should have taken a Toyota Landcruiser in the first place…

Miss Ulan Bator 1920

Again, we made up our minds and skipped all other options like putting the bike on a truck, flying from Altai, etc: we would ride further. 11 AM, clean, fresh and happy we were, ready to go, when at a routine inspection I found the frame was broken. What do you do? I went to the building site next to our hotel, had a guy weld the frame with a technology so outdated I did not it still existed and packed the bike again. One becomes opportunistic. The next two days were rough but good riding. One also becomes less picky. The second day during that stretch we woke up with a flat tyre, still in the Gobi.. We drove back to a village, got helped by everybody around, and were up and running again. Mongols are just great, absolutely. Now we are in Hovd and – again – ready for the next leg, only 200 km left to Olgiy, where Evelien will leave me. We did the market and bathhouse routine in Hovd, fed ourselves and spirits are high.

Part of the old guys in town cleaned my rims, part of them lubricated the tyre, and all together we blew up the tyre with the air pressure from a 50′s truck. I was very happy indeed when it all worked and we did not have to use benzine to build up enough pressure in the tyre to fit the rim again…

Only one question remains: “What’s next?”

July 5 – July 25

Ulan Batur – Arvayheer – Balangay – Dalanzadgad – Mandelgovi – Ulan Batur

Chilling in Ulan Batur – Getting the bike serviced and the visa sorted – Nick, the photographer from Bejing, almost died twice – Respect: kids racing horses at Naadam – Dazzling colours and nature in the Gobi – Lessons in off-road II: trapped in the desert – Picking up the pieces

Short introduction: I am now in Ulan Batur, the capital of Mongolia, and have spent the last three weeks arranging stuff for the trip and enjoying the city. I also did a challenging little trip in the Gobi dessert. This log will be in Dutch, the next one in English..

De overgang van Rusland naar Mongolie ging schoksgewijs, vergelijkbaar met Rusland-Kazakhstan. Het land voelde op het eerste gezicht leeg en weinig welvarend. Ik kwam er echter al vrij snel achter dat er veel meer aan de hand is in Mongolie. Het is een land met sterke, trotse mensen, die tweederde van het jaar in barre omstandigheden moeten zien te (over)leven. De trots is sterk gebaseerd op de nomaden tradities en de overlevering van Djengis Khan, de ‘man of the millenium’, zo valt op bushokjes in de hoofdstad te lezen. Hij wordt in Mongolie niet gezien als een moordzuchtige veroveraar, maar als de grote weldoener en grootste heerser die ooit op aarde heeft geleefd. Gers, op het moment dat je Mongolie binnenkomt valt het meteen op: overal witte dopjes in het landschap, voor de nomaden hun huis. Het landschap in het Noorden is een continue aaneenschakeling van kleinere en grotere heuvels en bergen. Het land is vaak dor, maar lage vegetatie is overal aanwezig. Overal zijn kuddes: geiten, schapen, paarden en koeien, of een willekeurige mix van voorgaande. De weg van Rusland naar Ulaan Bataar is snelweg. Dit stuk affalt is meteen goed voor ongeveer 50% van het totale snelweg net in het land, 99% is off-road (jihaa). De hoofdstad is een gekke gewaarwording: het ziet er uit als een maankolonie. In de stad zelf is alles anders: Landcruiser central. Je voelt dat er geld zit. UB is een prettige stad, hooggelegen op 1300 meter, overzichtelijk, vriendelijk, en genoeg bars en restaurants.

Mijn doel in de stad was het organiseren van een serie visums voor de weg naar India, via Centraal Azie. Daarnaast was de motor weer toe aan een 10K beurt. Ook had ik tijd te doden voordat Evelien zou komen. Wat dat betreft was het geluk aan mijn zijde, want op de eerste dag kwam ik in mijn guesthouse een New Yorker uit 1974 tegen, Nick, die op dit moment in Bejing woont, en werkt als fotograaf. Het klikte goed en de volgende 10 dagen konden we mooi als team opereren. Dat was wel nodig, want een flink deel van de Mongolie gangers zijn van het type khaki-eco, waar geen normaal biertje mee te drinken valt omdat ze te bezorgd zijn dat ze de puurheid van een land aantasten als ze hun mond opendoen, en voorzichtig door het land manouvreren. Een ander deel van de toeristen is de gefrustreerde Trans-Siberie express (trein) reiziger die verwacht in een avontuur gestort te worden, maar ondertussen in een coupe tussen de Duitse en Franse 65+ gezelschappen zit. Daarnaast zijn er natuurlijk ook veel goede types en voordat ik het vergeet de Mongolen zelf. We hebben veel met hen opgetrokken: hele nieuwsgierige, open mensen, waar je heel makkelijk een goeie tijd mee hebt. Ook was het interessant om een local te spreken die wat ins en outs van het land uit de doeken kon doen. Deze ‘local’ was Tjalling Halbertsma, wiens naam ik via via had gekregen, een adviseur van de huidige president, en in voor een biertje. Het werd duidelijk dat veel van het Mongoolse kapitaal komt uit mijnbouw van kostbare metalen. Andere ecomomische pijlers zijn veeteelt en tourisme. Het land echter zit in een spiraal van corruptie en nauwelijks functionerende systemen, zoals het innen van belasting.

Tjalling, The Dutch advisor to the president of Mongolia, who had some good stories, and made me think about coming back in the winter

Het onderhouden van mijn motor wordt inmiddels alleen nog door mij gedaan. Ik weet wat te doen, en in landen als Mongolie is een bekwame BMW monteur niet te vinden. In Ulaan Bataar betekent onderhoud een rondrit langs bepaald slordige garages om olie te vinden. Sleutelen gebeurt op een afgelegen binnenplaats van een afgedreven Duitser die Chinese motorfietsen probeert te verkopen. Het plakken van een lekke band moet nauwkeurig worden gevolgd, om te voorkomen dat de beste man binnen het roken van 1 sigaret trots zijn wanprodukt laat zien. Het vullen van de accu gebeurt met een spritefles waarbij ik niet oplette: het peil ging ver over het maximum en 35 gaten in een van mijn twee broeken waren het gevolg. Kortom: je wordt oplettender. Het verhaal met de Duitser had nog een staartje. Nick wilde ook graag rondrijden en huurde bij hem een Chinese 200cc off-road motor. Dit type motor is in elkaar gezet als ware het een fiets en het kost ook minder dan een Gazelle: 600 dollar. Nick heeft zelf een Chiang Jiang (Chinese zijspan) in Bejing en dacht voorbereid te zijn op het ergste. Na 10 kilometer onderweg te zijn, op zoek naar een leuke berg – ik reed achter hem – viel de achterrem uit. Aangezien de voorrem het sowieso niet deed was dit problematisch. Na dit gerepareerd te hebben bleef ik achter hem rijden, wat een goed idee was, want links en rechts vielen de stukken van de motor af. Bij een volgende sprokkel actie bleek dat Nick’s stuur vast bleef zitten naar links: het stuurslot was spontaan vast gaan zitten. Dit had slecht kunnen aflopen op de weg. Let wel, deze motor was spiksplinternieuw.. Nick sliep slecht die nacht. Ik dacht later nog glimlachend terug aan het moment toen hij over zijn motor heen schreeuwend vroeg hoe hard we gingen. “70!” schreeuwde ik terug.

This old man was filling my battery from a Sprite bottle, and Zen as I was, I just let it go. An overflowing battery and 35 holes in my pants were the result

Na een week was het tijd voor Naadam, de toeristische trekpleister: het nationale driedaagse worstel-, paardrijden- en boogschieten festival. Via Nick had ik een groep fotografen en filmers ontmoet, 1 Oostenrijker en zijn Mongoolse zwagers (in Mongolie ben je dan broers), die bezig waren met een boek en een documentaire. Zij nodigden me uit om bij zonsopgang op de eerste dag naar het paardrijden te gaan, dit bleek een gouden zet te zijn. Vanaf 4 uur maakten we de meest fantastische zonsopgang mee. We waren 50 kilometer buiten de stad, midden tussen de heuvels, en ontwaarden honderder gers en duizenden paarden terwijl het langzaam licht werd. Door de Landcruisers en mannen te paard was de vallei inmiddels een grote stofwolk geworden. Elke ger had een serie paarden lopen, of had ze aangelijnd, en lieten ze al vroeg warmlopen. Voor de start brachten de vaders hun 6-10 jarige zoons (en een enkele dochter, heel cool) naar de meet, vanaf waar ze het zelf moesten doen: een race over 30 kilometer, ver weg in de heuvels, en weer terug. Geschreeuw, gezang en gespannen blikken bij de kinderen maakten diepe indruk op me. De volgende dagen stonden voor ons ook in het teken van Naadam, maar hadden niet hetzelfde effect als de eerste morgen. Na de eerste ontmoeting met de vrienden van Nick, en een avond onder de sterrenhemel met vodka, werd ik uitgenodigd om met een nog grotere groep in twee Landcruisers een tocht te maken. Ze hadden ook al gezien dat ik ze makkelijk kon bijhouden – en zelfs rondjes om ze heen kon rijden – off-road en op de weg, en hadden me zelfs gefilmd terwijl ik over de heuvels stoof. Ik besloot om met ze mee te gaan. Cool guys, no problem. Toch wel. Na twee dagen in een slakkentempo besloot ik dat het wel welletjes was. De Gobi woestijn in het Zuiden trok en ik merkte dat ik sterk behoefte had aan vrijheid. No hard feelings. Dit bleek een juiste beslissing te zijn geweest. Wat volgde was de mooiste, spannendste en meeste slopende tocht tot nu toe op de hele trip: de Gobi.

Sunrise at Naadam: the photographers and filmers at work

Nick, a guy from NYC, photographer, living in Bejing, became my UB buddy

6 AM, horses lined next to a ger. Ready to race one of the Naadam horse races

Preparations for the big day

Everybody running around on the number 1 means of transport, the horse

After the race, touching a horse means good luck. Fathers try to move their exhausted kids and horses away as quickly as possible: chaos and dust

Nick and I celebrating the fact that we got cool hats

De eerste dag alleen was een verademing, alleen al door de steeds wisselende natuur en kleuren liep ik vol met energie. Van grijs naar blauw, groen, geel, oranje, rood, gras, stenen, grijs, bergen, lucht, (wilde) paarden, gers, geiten, overdaad. Om het niet te mooi te maken regende het wel. Dit had tot gevolg dat zand veranderde in modderklei. De truuk bleek te zijn om geregeld door de plassen te rijden om de banden weer kleivrij te krijgen. Helaas ging die truuk om 10 uur ‘s avonds niet meer op. Driehonderd meter voor een dorpje waar ik wilde slapen kwam ik terecht in een modderpoel van jewelste. Na 3 keer vallen besloot ik tot slopen over te gaan: het voorwiel liep niet meer doordat de klei onder het spatbord muurvast zat. Elegant was een gepasserd station, met brute kracht brak ik het plastic af om het spatbord daarna te kunnen demonteren. Om half twaalf kwam mijn reddende engel, net toen ik klaar was: een man op een scooter die me naar het dorp loodsde. Ik sliep in een ‘tourist ger’ als een baby. De volgende dag was zonder regen, maar wel met plassen. Inmiddels deskundige, nam ik meer risico’s. Dit had gevolgen: mijn eerste crash. Met 50 km per uur dacht ik een plas van 6 meter te kunnen nemen. Al in het eerste stuk zat mijn voorwiel muurvast en deed ik een 180 graden schuiver. Geen schade, alleen de linkerkoffer lag eraf, en zou voor de rest van de Gobi als een lamme vleugel er om de haverklap af vallen. Om bij te komen van de valpartij zocht ik in een dorpje een cafe. Die was er niet, maar ik werd uitgenodigd bij mensen en de volgende twee uur spendeerde ik aan het kijken naar het koken van, en het zelf opeten van een enorme bak vlees-aardappel soep. Super aardige mensen. Een paar valleien verder, en tussen de eerste kamelen, was het alleen weer raak. Ik vroeg de weg bij een ger en moest weer naar binnen. Een goede kom noodels met schapenvlees werd mij aangeboden en volgens goed gebruik is weigeren onmogelijk. Damn. Op die twee bakken heb ik twee dagen geleefd, ik zweer het je. Om het feest compleet te maken drink je er gegiste paardemelk bij.

Na deze ger raakte ik ook voor de eerste keer de weg kwijt. Veel paden door vlaktes, een GPS, een kaart en vaag wuivende Mongolen zijn je hulpmiddelen om het volgende dorp te bereiken. Afdwalen en niet even terugrijden is niet aan te raden: de weg wordt moeilijker en watervoorraden slinken. Ondanks de kleine misstap bereikte ik de volgende slaapplaats, bij mensen in een ger die me redden van de belangstellende massa die me begroef onder hun aandacht. Na een kom geitemelk vodka (11%) en veel gelach legde ik me weer te rusten. Buiten waakten de honden. De dag erna was ik wel echt verdwaald, en dat was niet gaaf. Ik had een afslag gemist en aangezien er 1 tegenligger per dag komt, was vragen onderweg geen optie. Ik ging een bergpas over die bestond uit grote, middelgrote en kleine stenen. het koste me 2 uur en half mijn energie voorraad om de motor omlaag te krijgen. Daarna kwam ik terecht in een doolhof van rotsen en waterdun zand, van het type waar je kan doen wat je wilt, maar je motor niet vooruit wil. En dit terwijl ik in de verte mijn volgende doel al lag liggen, een kleine bergketen. Ondertussen was ik ook het spatbord defenitief verloren, deed mijn km teller het niet meer en lekte de voorvork olie. Ik had al 76 octaan getankt, omdat er echt niet anders was, dus mijn vrees voor echte motorpech was levensgroot. Deze vrees bleek gelukkig ongegrond, de BMW heeft tot nu toe nog nooit ook maar een keer geweigerd of onder de maat gepresteerd. I love that bike. Na 4,5 uur was ik toch weer op de goede weg en zette ik koers naar de bergen, een lichte paniekaanvaal en veel wijsheid rijker.

Guchin-Us at sunset, 5 minutes before I had to remove my front fender with force in order to ride through the mud again

The Gobi: endless plateaus, mountain ranges and wild horses and camels

After another tiring day, this sweet family took care of me and had me stay in the main ger, sleeping well after enjoying some goat milk ‘vodka’

An unexpected detour: the next time I see this, I will turn around

De volgende dagen kenmerkten zich door eindeloze ritten over vlaktes en plateau’s, vergelijkbaar met zeilen, waarbij het lijkt of het landschap niet veranderd, maar je er toch plotseling bent, afgewisseld met bergritten. De ondergrond veranderde continu van zand naar stenen naar grint en ribbels die je vullingen uit je kiezen doen trillen. Het gevaarlijke lag hem in het feit dat dezelfde kleur oppervlak verschillende type ondergrond kon inhouden. Ik leerde dat zand (de nummer 1 vijand) zich het beste laat doorkruisen op een goede snelheid, met lage druk in de voorband, ondanks het feit dat je motor alle kanten op schiet, een lage snelheid betekent geheid meer problemen. Onmogelijke keuzes moest ik vaak nemen: ribbels of zand? Ik heb toch gemiddeld 35-40 km per uur kunnen halen. Na vier dagen bereikte ik weer de bewoonde wereld en kon de schade via internet doorgeven, en onderdelen door Evelien mee laten nemen. Een douche, een maaltijd en een nacht in een bed later kon ik weer terug naar UB, om mijn cursus off-road af te sluiten met twee dagen showcasing, nagestaard door geiten en kamelen, diep onder de indruk van mijn speciale techniek om door zanderige bochten heen te glijden op hoge snelheid en zonder aarzeling door lage begroeiing heen te schieten. Snowboarden is vaak nog het meeste waar het op lijkt. Nu in Ulaan Bataar ben ik de motor aan het opknappen, de kistbevestigingen aan het lassen en elke moer aan het controleren of deze nog vast zit, zodat we weer klaar zijn voor de meer avonturen.

Sunset in the Gobi: a ger on a mountain flank, surrounded by hundreds of goats and sheep

I slept on a ridge, overlooking a valley, and not able to hear one sound..

A local Iz motorbike

A warning?

Na 1600 kilometer Gobi, super onthalen in gers, oorverdovend stille slaapplekken in de woestijn, weet ik het zeker: Mongolie is speciaal. Ik ben benieuwd wat Evelien er van vindt, ze komt morgen.. het wachten is voorbij.

Somehow I am liking all of this, can you tell?